เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 เบื้องหลังดำมืด มือหอมฟุ้ง
สวีอิ้งฟังจนหนังหัวชาดิก นัวเซียนสิบเจ็ดท่านเร้นกายอยู่ในแดนเร้นแปลงสภาพของตนเอง หมายใจจะเป็นเซียนเดินดินในแดนมนุษย์ ใครเลยจะคิดว่ากลับไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว!
เช่นนั้นแล้ว เส้นทางการบำเพ็ญเพียรของนัวซือ ยังคงมีความหมายและคุณค่าอยู่อีกหรือ?
"ยามมีชีวิตอยู่พวกเขาล้วนต้องเผชิญกับความสะพรึงกลัวอันยิ่งใหญ่ ข้าตรวจสอบซากศพของพวกเขา มักจะเป็นเช่นเดียวกับนัวเซียนผีตนนี้ เหลือเพียงถุงหนังแผ่นเดียว"
โจวฉียวิ๋นตรวจตราแผ่นหนังมนุษย์ของนัวเซียนชุดขาวอย่างละเอียด ไม่ยอมปล่อยผ่านรายละเอียดใดๆ เอ่ยว่า "ยังมีศพของนัวเซียนบางคนนับว่ายังค่อนข้างสมบูรณ์ เพียงแต่ขาดหายไปบางส่วน เช่นนัวเซียนที่บำเพ็ญขุมทรัพย์เร้นลับหนีหวาน ขาดหายสมองวังหนีหวาน นัวเซียนที่บำเพ็ญขุมทรัพย์เร้นลับเจี้ยงกง ถูกควักหัวใจออกไป ทั้งยังมีคนถูกตัดขาทั้งสองข้าง ถูกเด็ดศีรษะออกไป เป็นต้น"
สวีอิ้งกับหยวนชีต่างอดหนาวสะท้านเยือกมิได้
หากอนุมานตามที่พวกเขาคาดคำนวณ คนที่สังหารนัวเซียนเหล่านี้ ก็คือคนที่ถ่ายทอดวิชาให้แก่พวกเขา หรือก็คืออาจารย์ของพวกเขาเอง!
ทว่าเมื่อดูจากคำบอกเล่าของโจวฉียวิ๋นแล้ว พวกเขากลับแลดูคล้ายอาหารที่ถูกเพาะเลี้ยงไว้เสียมากกว่า นักชิมผู้พิถีพิถันจะเลือกชิมเฉพาะส่วนที่เอร็ดอร่อยที่สุด บางคนหนีหวานรสเลิศ บางคนหัวใจรสโอชา จึงกินเพียงตำแหน่งเหล่านี้