เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 พบทางสว่างคลี่คลายต้นสายปลายเหตุ
สวีอิ้งลอบถอนหายใจยาว รู้ว่าตนเองไม่มีความเป็นไปได้ที่จะหลบหนีอีกแล้ว โจวฉียวิ๋นบรรพชนตระกูลโจวคือบุคคลในตำนาน เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกยุคปัจจุบัน
ตนเองอยู่ต่อหน้าเขา ย่อมไม่มีเหตุผลใดที่จะสามารถหลบหนีไปได้เลย
ในใจเขารู้สึกเพียงว่าช่างไร้สาระพิลึกพิลั่น โจวฉียวิ๋นบรรพชนตระกูลโจวคือคนจับงูเมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน เพราะตามจับงูประหลาดตัวหนึ่งจึงหลงเข้าไปในถ้ำฉินเหยียน ได้รับการสืบทอดแห่งวังหนีหวาน
สามร้อยกว่าปีให้หลัง สวีอิ้งคนจับงูก็เพราะงูประหลาดตัวหนึ่ง จึงได้เข้าไปในถ้ำฉินเหยียนเช่นกัน
ในความเร้นลับ ช่างมีวาสนาอันน่าอัศจรรย์สายหนึ่งผูกโยงพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกัน
โจวฉียวิ๋นโบกมือแผ่วเบา อสูรวัวทั้งห้าตนก็พลันลอยละล่องขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง ไปตกอยู่ด้านหนึ่ง แม่เฒ่าโจวยวี่สะกดกลั้นความเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก คอยยืนรับใช้อยู่ด้านข้างไม่กล้าเอื้อนเอ่ยวาจา
สวีอิ้งรู้สึกเพียงมีพลังอันน่าอัศจรรย์สายหนึ่งไหลทะลักมา วิชาหว่านถั่วเป็นทหารบนร่างพลันคลี่คลาย ร่างกายฟื้นคืนสู่สภาพเดิม หยวนชีก็ฟื้นคืนสู่ร่างกายเดิมเช่นกัน
โจวฉียวิ๋นมาถึงข้างกายสวีอิ้ง กวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เอ่ยว่า "เจ้าเปิดขุมทรัพย์เร้นลับหนีหวานแล้ว ทว่ากลับมิได้ฝึกวิชาของเขา? จริงสิ คัมภีร์ที่เขาหลงเหลือไว้ในวังหนีหวาน ส่วนที่ข้านำไปได้ก็นำไปหมดแล้ว ส่วนที่นำไปไม่ได้ข้าก็จุดไฟเผาทิ้งไปหมดสิ้น เจ้าจึงมิได้รับการสืบทอดของเขา"
สวีอิ้งชะงักไปเล็กน้อย