เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 วิชานัว: หว่านถั่วเป็นทหาร
ผู้เฒ่าใบหน้ากลัดกลุ้มถอนหายใจยาว รู้ว่าวันนี้คงไม่อาจทำให้สวีอิ้งดื่มน้ำชาได้แล้ว จึงสะบัดแขนเสื้อ เก็บโต๊ะเก้าอี้กาน้ำชาและถ้วยชา แล้วค่อยๆ เดินจากไป
ความเร็วของเขาดูเหมือนเชื่องช้า ทว่าแท้จริงแล้วกลับรวดเร็วยิ่งนัก เพียงไม่นานก็อันตรธานหายไปจากเขาอู๋วั่ง
และเขาอู๋วั่งลูกนั้นพลันส่งเสียงกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน ช่วงเอวภูเขาชะงักไปเล็กน้อย เศษหินนับไม่ถ้วนระเบิดแตกกระจาย ตัวภูเขากำลังค่อยๆ เอียงถล่มลงไปด้านหนึ่ง
ภูเขาลูกนี้ใหญ่โตมโหฬารเกินไป ต่อให้เป็นภูเขาถล่ม ก็ยังต้องใช้เวลาชั่วครู่กว่าจะฟาดถล่มลงสู่พื้นดิน
สวีอิ้งยังคงควบตะบึงอยู่ใต้ผ้าแพรที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผืนนั้น ทว่ายามนี้เขาแปรเปลี่ยนเป็นขนาดเท่าเมล็ดถั่ว ต่อให้ความเร็วรวดเร็วเพียงใด ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่อาจหลบหนีพ้นอาณาเขตครอบคลุมของผ้าแพรได้
"อาอิ้ง นั่นเจ้าใช่หรือไม่?" ทันใดนั้นเบื้องหน้าก็ปรากฏงูยักษ์ตัวหนึ่ง เอ่ยถามขึ้น
งูยักษ์ตัวนั้นบนหัวมีเขามังกรดำขาวข้างละหนึ่ง เกล็ดทั่วร่างดั่งคันฉ่องเงาวับ ย่อมเป็นหยวนชี แม้จะดูเหมือนยังคงตัวใหญ่เท่าเดิม ทว่านั่นเป็นเพียงการเทียบเคียงกับสวีอิ้งเท่านั้น
ยามนี้สวีอิ้งหดเล็กลงจนมีขนาดเท่าเมล็ดถั่ว หยวนชีก็ถูกย่อส่วนลงเช่นกัน ความยาวเพียงฉื่อเศษ ทว่าเมื่อเทียบกับสวีอิ้งแล้วก็ยังคงใหญ่กว่าร้อยเท่า
หนึ่งคนหนึ่งงูตกทุกข์ได้ยากร่วมชะตากรรมเดียวกัน ต่างถูกแม่เฒ่าโจวยวี่ใช้ผ้าแพรผืนเดียวย่อขนาดร่างกาย