เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 ใต้พิภพมีสิ่งใหญ่โตดุจขุนเขา
"ไม่ว่าอย่างไร ภายในร่างของหยวนชีต้องมีขุมทรัพย์เร้นลับหนีหวานเป็นแน่!"
ไอญาณหยั่งรู้ในดวงตาของสวีอิ้งตลบอบอวล รีบวิ่งตรงไปหาหยวนชีพลางร้องตะโกนเสียงดัง "เสี่ยวชี อย่าเพิ่งรักษาบาดแผล รอข้าก่อน! อะไรนะ หายดีแล้วรึ? ยังไม่หายเสียหน่อย!"
"ฉึก!"
สวีอิ้งยื่นนิ้วชี้ออกไปจากระยะไกล ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งแทงเข้าไปในถ้ำฉินเหยียน โลหิตของหยวนชีไหลทะลักเป็นทางยาว
"เจ้าบาดเจ็บอีกแล้ว ไฉนจึงไม่ระวังตัวเช่นนี้? เสี่ยวชี เจ้าโคจรญาณหยั่งรู้ สัมผัสพลังงานลึกลับ ก็จะสามารถค้นพบขุมทรัพย์เร้นลับหนีหวานของเจ้าได้แล้ว!"
หยวนชีกว่าสะอึกสะอื้นหยุดลงได้ก็ยากเย็นยิ่ง ทำตามที่สวีอิ้งบอก ค่อยๆ สัมผัสรับรู้พลังงานลึกลับที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างอย่างละเอียด ไม่นานนัก งูยักษ์ตัวนี้ก็หลุดปากร้องอุทานด้วยความตกใจ "ภายในร่างข้ามีขุมทรัพย์เร้นลับหนีหวานอยู่จริงๆ ด้วย! หรือว่า..."
มันแข็งค้างอยู่ตรงนั้นประดุจรูปปั้นไม้ดินเหนียว พึมพำว่า "หรือว่า แท้จริงแล้วข้าคือมนุษย์? ข้าจำแลงกายกลายเป็นปีศาจงู?"
สวีอิ้งคิดดูแล้ว จนปัญญาที่จะตามความคิดของมันได้ทันจริงๆ จึงหยั่งเชิงถามว่า "หยวนชี เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่า แท้จริงแล้วเผ่าปีศาจก็มีขุมทรัพย์เร้นลับเช่นกัน?"