เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 แรกเบิกโกลาหล ฟ้าหนีหวานเปิดกว้าง
ญาณหยั่งรู้ของสวีอิ้งลอยล่องอยู่เหนือแม่น้ำสวรรค์ เขาหารู้ไม่ว่าผืนนาแสงปลูกมรรคาของตนสร้างความตื่นตระหนกตกใจให้ระฆังยักษ์เพียงใด เขาเพียงบำเพ็ญไปตามธรรมชาติจิตใจ ฝึกฝนไปอย่างเป็นธรรมชาติ มิได้จงใจฝึกให้เป็นเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย
ผืนนาแสงปลูกมรรคา เมล็ดพันธุ์มรรคาเข้าสู่ร่าง ส่งผลให้ตบะของเขาทะยานสูงขึ้นเป็นลำดับขั้น
เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงแม่น้ำสวรรค์อันกว้างใหญ่ไพศาลไหลคดเคี้ยวผ่านท่ามกลางเทือกเขา ทิวเขาเหล่านั้นทอดยาวสลัวราง สูงลิบจนสุดเอื้อม ดั่งเซียนซานแดนสวรรค์อันอุดมสมบูรณ์!
ทิวเขาเบื้องหน้าแจ่มชัดยิ่งนัก ทว่าทิวเขาด้านหลังกลับค่อยๆ พร่าเลือน ห่างไกลจนมิอาจแลเห็น
เขาเข้าสู่ขั้นเคาะด่าน นี่เป็นครั้งแรกที่เข้ามายังด่านเสวียนเหว่ยหลวี เพื่อสำรวจตรวจดูแดนซีอีหลังด่านเสวียน
เทือกเขาสวรรค์ชั้นแล้วชั้นเล่านี้ มีสัณฐานดั่งกระดูกสันหลังของมนุษย์ มองจากล่างขึ้นบนเป็นทิวเขาสลับซับซ้อน เทือกเขาสวรรค์ชั้นหนึ่งดุจสวรรค์ชั้นหนึ่ง สัณฐานคล้ายดอกบัวครึ่งดอก ดอกบัวเทือกเขาสวรรค์เหล่านี้คือสวรรค์ชั้นแล้วชั้นเล่าที่สอดคล้องกับแนวกระดูกสันหลังของเขา
แม่น้ำสวรรค์ไหลผ่านกึ่งกลางของสวรรค์ชั้นแล้วชั้นเล่า ญาณหยั่งรู้ของเขาได้รับการชำระล้างอยู่ในแม่น้ำสวรรค์ ทั้งยังกำลังยกระดับขึ้นด้วยความเร็วที่เหนือล้ำกว่าแต่ก่อนมากนัก