เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 ผืนนาแสงปลูกมรรคา
"เขาขยันขันแข็งกว่าแต่ก่อนเสียอีก!" หยวนเทียนกังคิดในใจ
บนสะพานไน่เหอ ผู้เฒ่าใบหน้ากลัดกลุ้มผู้นั้นกำลังต่อแถวอยู่เบื้องหลังเหล่าวิญญาณผี เขามีสีหน้าอมทุกข์ ยิ่งดูกลัดกลุ้มกว่าแต่ก่อนเสียอีก
มิทราบผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดก็ถึงคราวของเขา
ยายเมิ่งเห็นว่าเป็นเขา มือก็อดมิได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นอีกครา
"ยายเฒ่า รินชามาสิบชาม เอาน้ำแกงเข้มข้น"
ผู้เฒ่าใบหน้ากลัดกลุ้มคิ้วขมวดมุ่น เอ่ยว่า "เอาน้ำแกงน้ำแรก ไม่เอาน้ำสองน้ำสาม"
ยายเมิ่งอดรนทนไม่ไหวเอ่ยขึ้น "เมื่อวานท่านทูตมิใช่เพิ่งมาหรอกหรือ? ไฉนวันนี้จึงมาอีก? แล้วก็ ร่มของท่านทูตเล่า?"
ผู้เฒ่าใบหน้ากลัดกลุ้มถอนหายใจยาว ไม่เอ่ยถึงเรื่องร่มกระดาษเขียว กล่าวว่า "คราวก่อนน้ำชาของเจ้าผสมน้ำ ทำอะไรเขาไม่ได้ ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ครั้งนี้เอาสิบชามน้ำแรก ค่ายกลผนึกก็จะได้แน่นหนาขึ้น"
ยายเมิ่งโกรธจนหัวเราะออกมา เอ่ยว่า "ชาของข้าไม่มีคำว่าน้ำแรกหรือน้ำสอง ฤทธิ์ยาย่อมเหมือนกันทั้งสิ้น! ชาของข้ามีอีกชื่อว่าน้ำแกงมัวเมาวิญญาณ ดื่มชาของข้าเข้าไปแล้วก็จะชะล้างความทรงจำทุกสิ่งออกจากวิญญาณ ให้เจ้าลืมเลือนเรื่องราวในอดีต ตกอยู่ในความหลงลืมในครรภ์ ยิ่งกว่าทารกแรกเกิดเสียอีก! ย่อมไม่มีเหตุผลใดที่ดื่มชาเข้าไปแล้วยังจะจำความได้!"