เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 คุณชายสวีเชิญดื่มชา
แดนปรโลก ริมแม่น้ำไน่เหอ พลันปรากฏภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ย่อมชวนให้ขนลุกขนพองมิใช่น้อย
สวีอิ้งเพิ่มความระแวดระวัง ชะลอฝีเท้าลง ครั้นเดินผ่านต้นหลิวต้นนั้น คนใต้ต้นไม้ก็เอ่ยปากเชื้อเชิญว่า "คุณชายสวี ไฉนไม่มานั่งสักประเดี๋ยวเล่า?"
หยวนชีตื่นตัว กระซิบเสียงเบา "อาอิ้ง ผู้มาไม่ประสงค์ดี!"
สวีอิ้งพยักหน้าแผ่วเบา เอ่ยว่า "มาถึงแล้วก็ต้องเผชิญ อีกฝ่ายตั้งค่ายคูไว้ที่นี่ เห็นได้ชัดว่ารอคอยมานานแล้ว ย่อมไม่ปล่อยพวกเราจากไปโดยง่าย"
เขาเดินไปตรงหน้าคนผู้นั้น กล่าวคำขออภัย แล้วนั่งลง อสูรวัวหลายตนนั้นยืนอยู่เบื้องหลังเขา ทว่ามิได้ยืนบนพื้นดิน หากแต่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มลมหยิน เท้าไม่แตะพื้น ชวนให้รู้สึกเย็นเยียบวังเวงน่าสะพรึงกลัว
นี่คือความมั่นใจของสวีอิ้ง
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดอสูรวัวเหล่านี้จึงติดตามตน แต่มีอสูรวัวเหล่านี้กับแส้กระดูกขาวตีวิญญาณอยู่ คาดว่าหากเผชิญอันตรายย่อมสามารถรับมือได้
คนตรงข้ามเป็นชายชราใบหน้าอมทุกข์คิ้วขมวดมุ่น มองไม่ออกว่ามีอายุเท่าใด เห็นเพียงริ้วรอยดุจคมมีด สลักลึกทีละมีดๆ ลงสู่ผิวหนังชั้นลึก ลึกเสียจนคล้ายจะสลักเข้าไปถึงในกระดูก
เขาชราภาพจนดวงตาเว้าลึกเข้าไปในเบ้าตาทั้งสองข้าง นั่งอยู่ใต้ตะเกียงเขียว ดวงตาดุจดั่งประกายธูปสีแดงสองจุดที่ซุกซ่อนอยู่ในเบ้าตา