เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 แส้กระดูกขาวตีเทพ
เทพเจ้าเหล่านี้เป็นเพียงวิญญาณผีที่ถูกสูบเข้าไปในร่างของเทวรูป จนได้กลายมาเป็นเทพเจ้า สับสนมึนงง รู้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งง่ายๆ บางประการของนัวเซียนชุดขาว เช่น สังหารผู้บุกรุก หลอมโอสถหมื่นวิญญาณ เป็นต้น
พวกเขามิอาจแยกแยะได้ว่าสวีอิ่งเป็นพวกเดียวกันหรือไม่ ทว่านัวเซียนชุดขาวรอบรู้กว้างขวาง ย่อมต้องล่วงรู้ว่าผีอู่ฉางอย่างสวีอิ่งผู้นี้หาใช่เทวรูปหินเทพเจ้าของตนไม่
อีกทั้งเขาเคยพบเห็นสวีอิ่งมาก่อน ย่อมต้องมองเห็นหน้ากากอู่ฉางที่สวีอิ่งสะพายไว้บนหลัง เมื่อถึงเวลานั้นสวีอิ่งก็เท่ากับร่นเข้าสู่ตาข่ายด้วยตนเอง ต้องตายอย่างน่าเวทนาไร้ใดเปรียบ
เพียงแต่ว่า มีเทพเจ้าที่สูงกว่า ล่ำกว่า และหนากว่าเขารายล้อมอยู่ซ้ายขวามากมายถึงเพียงนี้ สวีอิ่งคิดจะแอบชิ่งหนีก็ไร้ซึ่งโอกาส
สวีอิ่งลอบโอดครวญในใจ แอบล้วงเอาโอสถหมื่นวิญญาณเม็ดหนึ่งออกมาจากถุงผ้ายัดเข้าปาก คิดในใจ "หากข้าตาย พวกเจ้าก็อย่าหวังจะได้รอดชีวิต พินาศไปด้วยกันให้หมด ข้าจะกินโอสถหมื่นวิญญาณเหล่านี้ให้เกลี้ยง ดูสิว่าพวกเจ้าจะเอาอันใดไปส่งมอบให้นัวเซียนผี!"
เขาทำท่าทางลับๆ ล่อๆ เหลียวซ้ายแลขวา ยามใดที่เทพเจ้าเหล่านี้เผลอ ก็จะกลืนโอสถหมื่นวิญญาณเข้าปากทีละเม็ด ทั้งยังแอบยัดก้อนหินลงไปในถุงผ้าแทนอีกหลายก้อน
เหล่าทวยเทพตะบึงฝ่าไปข้างหน้าอย่างอุกอาจตลอดทาง พบเทพฆ่าเทพพบคนฆ่าคน สวีอิ่งเกาะกลุ่มแอบอ้างบารมีตามหลัง ดั่งสุนัขจิ้งจอกพึ่งบารมีเสือ ช่างเป็นภาพที่เทพเห็นเทพยังผวา คนเห็นคนยังวิ่งหนีเตลิดอย่างแท้จริง