เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 ช่วงเวลาอันเจิดจรัสของปีศาจงู
สวีอิ่งมีหรือจะยอมลงไปข้างล่าง? เด็กหนุ่มขยิบตาให้หยวนชี่อย่างเอาเป็นเอาตาย ส่งสัญญาณให้มันรีบจากไป เอ่ยว่า "ข้าไม่เรียน เจ้าจะไปหรือไม่? ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว รอบด้านล้วนเป็นปรโลก ภูตผีเทวราชออกอาละวาด ระวังจะกลับบ้านไม่ได้นะ!"
ทว่าหยวนชี่กำลังเครื่องติด เอ่ยว่า "เมื่อครู่ข้าฟังคำเทศนา พอจะจับจุดได้บ้างแล้ว ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อเรียนต่อ หากเจ้ากลัวผีก็กลับไปก่อนเถิด ข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านอาจารย์เซียนอีกสักหลายๆ วัน"
สวีอิ่งโมโหจนกัดฟันกรอด ทันใดนั้น หยวนเว่ยหยางที่อยู่ข้างกายพลันเผยสีหน้ากังขา พึมพำว่า "ฟ้ามืด ปรโลกหรือ? เดี๋ยวก่อน ที่นี่มีปัญหา!"
สวีอิ่งหันไปมองเขา เอ่ยถาม "ปัญหาอันใด?"
หยวนเว่ยหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยว่า "เจ้าสังเกตเห็นเทวรูปหินเหล่านั้นบนภูเขาเซียนหรือไม่? ข้ากับลุงเซียวมิได้รีบร้อนมาฟังคำเทศนาที่นี่ หากแต่ไปตรวจดูบนภูเขาเซียนเหล่านั้นมาคำรบหนึ่ง พบเทวรูปหินขนาดยักษ์มากมาย สลักเป็นทวยเทพนานาชนิด"
สวีอิ่งกระซิบเสียงเบา "พวกเจ้าค้นพบบทสวดเซ่นไหว้เรียกวิญญาณแล้วหรือ?"
ในใจของหยวนเว่ยหยางตื่นตระหนก แหงนหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ลุงเซียวบ่าวชราชุดเขียวผู้นั้นก็มีสายตาประหลาดใจ จับจ้องมองสวีอิ่ง ลอบคิดในใจ "หรือว่าเขาจะเป็นศิษย์ที่ตระกูลใหญ่ตระกูลใดบ่มเพาะขึ้นมาอย่างลับๆ จริงๆ? มิเช่นนั้นแล้ว ไฉนจึงล่วงรู้อักษรเร้นลับดั่งบทสวดเซ่นไหว้เรียกวิญญาณนี้ได้?"