เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 ร่องรอยเซียนเงาผี
ก่อนหน้านี้สวีอิ่งยังกังวลว่าการที่ตนเองโคจรวิชาชักนำไท่อี ปรากฏการณ์บนนภากาศจะชัดเจนเกินไปจนชักนำให้เทวรูปหินเทพเจ้ามาตามล่า ยามนี้จึงแตกหักเป็นไงเป็นกัน โคจรฝึกฝนอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งเสียเลย
ยิ่งเข้าใกล้วัดใหญ่ที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้ามากเท่าใด ปราณแก่นสุริยันที่แฝงอยู่ในแสงแดดยิ่งทวีความเข้มข้นรุนแรงขึ้นเท่านั้น ปราณโลหิตของเขาค่อยๆ ฟื้นฟูกลับคืนมา จึงค่อยเบาใจลงบ้าง
สวีอิ่งหันกลับไปมองภูเขาเซียนทั้งห้าลูก ภูเขาทั้งห้าลูกนี้จัดวางตามเค้าโครงของแดนซีอี๋ สูงต่ำสลับซับซ้อน รูปลักษณ์คล้ายคลึงกับอวัยวะภายในทั้งห้า
รอบทิศของหินผาทั้งห้า ยังมีหินยักษ์ที่กลายสภาพเป็นเลือดเนื้อลอยละล่องไปมา คอยตามล่าจับคนมากินไปทั่ว ทั้งยังมีเทวรูปหินเทพเจ้าอีกสองสามองค์เหยียบย่ำควันเมฆาไอธูปบูชา เข้าร่วมวงต่อสู้ระหว่างโจวเจิ้งกับบรรดาเฉิงหวงจากที่ต่างๆ ทำให้สถานการณ์ยิ่งทวีความโกลาหลวุ่นวาย
เขาแหงนหน้ามองขึ้นไป เบื้องบนของวัดใหญ่มีดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่ดวงหนึ่ง ด้านหลังของดวงอาทิตย์ เหนือฟากฟ้าภายนอกยังมีดวงอาทิตย์อยู่อีกดวงหนึ่ง ภายนอกยามนี้ตะวันคล้อยต่ำยามอัสดงแล้ว
"แปลกนัก อยู่ที่นี่ข้ากลับมิรู้สึกหิวโหยเลยแม้แต่น้อย" สวีอิ่งเอ่ยอย่างประหลาดใจ
ระฆังใหญ่กล่าว "ในแดนเซียนกลืนลมดื่มน้ำค้าง อาหารการกินเพียงพอในตนเอง ล้วนสามารถแปรเปลี่ยนเป็นปราณต้นกำเนิดได้ ย่อมมิรู้สึกหิวโหยเป็นธรรมดา ที่แห่งนี้มีกลิ่นอายดั่งแดนเซียนอยู่บ้างจริงๆ น่าเสียดายที่เป็นเพียงแดนซีอี๋"