เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 แดนเซียนแห่งนี้ อัปมงคล
"ผะ... ผาย... มีเหตุผลเช่นนี้ที่ใดกัน?"
ยายเมิ่งเดือดดาล ตวาดแหว "น้ำชาของหญิงชรามีเหตุผลกลใดต้องผสมน้ำด้วยเล่า? น้ำชาของหญิงชรา ต่อให้เป็นเทพเซียนดื่มเข้าไปก็ยังต้องมึนงงงวยงง ลืมสิ้นทั้งอดีตชาติและชาตินี้ เห็นชัดๆ ว่าเป็นเจ้าที่เอาไปให้เขาดื่มมากเกินไป จนเขาดื่มจนคุ้นชินแล้วต่างหาก"
นางเอ่ยถึงตรงนี้ พลันได้สติ จึงรีบกล่าว "ทูตเบื้องบนโปรดอย่าได้ถือโทษ เพียงแต่น้ำแกงของหญิงชรานี้ ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะต้องผสมน้ำอย่างเด็ดขาด"
คนผู้นั้นประคองน้ำแกงยายเมิ่ง ถือกางร่มกระดาษเขียว ลอยละล่องจากไป ค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในม่านหมอกสลัว
ในโลกแห่งวัดร้าง สวีอิ่งพลันกระโดดลงมาจากระฆัง ร่อนลงสู่ภูเขาเซียนเบื้องล่าง เด็กหนุ่มเคลื่อนกายรวดเร็วประดุจสายลมท่ามกลางป่าเขา หลบเลี่ยงการลาดตระเวนค้นหาของมังกรศิลาทั้งสี่ตัวกลางเวหา ระฆังใหญ่ติดตามหลังมาติดๆ ติดตามเขามาจนถึงแท่นบูชาที่อยู่ใกล้ที่สุด
ริมขอบแท่นบูชา เทวรูปหินองค์นั้นแม้จะแตกหักออกเป็นหลายท่อน ทว่าก็ยังคงมองออกถึงเรือนร่างอันสง่างามผึ่งผายในอดีตกาล ย่อมต้องสูงใหญ่กำยำองอาจ น่าเกรงขามโดยมิต้องโกรธาเป็นแน่!
ที่ประหลาดพิกลก็คือ บนเทวรูปหินยังคงมีไอธูปบูชาอันเข้มข้นโอบล้อมอยู่ หนักแน่นเกรียงไกรยิ่งกว่าเซวียหลิงฝู่เฉิงหวงเสียอีก!
"เทพเจ้าตายไปแล้ว ทว่าไอธูปบูชากลับยังมิสลายตัว ช่างประหลาดแท้" สวีอิ่งข้องใจอยู่บ้าง
หลังจากเทพเจ้าตาย ไอธูปบูชาบนร่างย่อมต้องสลายตัวไป นี่คือสามัญสำนึก