เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 หนึ่งกระบี่ทลายภพ
นอกเมืองหลิงหลิง รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนออกจากเมืองภายใต้การอารักขารายล้อมของเหล่าองครักษ์ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของวัดปากน้ำ รถม้าหรูหราโอ่อ่ายิ่งนัก ด้านบนเป็นหลังคาทองคำ บนยอดประดับหงส์ทอง มุมชายคาทั้งสี่แขวนกระดิ่งทอง
ตัวรถทาชาดเคลือบทอง เพลาล้อหนาประมาณหนึ่งฉื่อ ใต้รถม้าทั้งสี่ทิศมีองครักษ์นั่งประจำทิศละหนึ่งคน กวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง เบื้องหน้ามีพญาปีศาจสองตนทำหน้าที่ลากรถ หัวเป็นวัวตัวเป็นคน สูงเกือบสองจั้ง เส้นเอ็นกล้ามเนื้อดุดันน่าสะพรึงกลัว มีพละกำลังมหาศาลไร้ขอบเขต ยามก้าวเดินลมปีศาจพัดโหมกระหน่ำ รูจมูกพ่นควันพวยพุ่ง
ออกจากเมืองมาได้เพียงไม่กี่ลี้ ทันใดนั้นรถม้าพลันหยุดลง มีองครักษ์ค้อมกายรายงาน "เรียนใต้เท้าข้าหลวง มีราษฎรผู้หิวโหยแห่งหลิงหลิงขวางทางถวายฎีกาขอรับ"
ผู้ที่นั่งอยู่ภายในรถม้าก็คือข้าหลวงเมืองหย่งโจว นามว่าโจวเหิง เป็นบุรุษวัยกลางคนอายุราวสามสิบสี่สิบปี พุงพลุ้ย ไว้หนวดสองแฉกห้อยย้อยลงมาจากริมฝีปาก
ข้าหลวงโจวเหิงเลิกม่านรถขึ้น ชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก เห็นเพียงราษฎรผู้หิวโหยใบหน้าซีดเซียวกลุ่มใหญ่คุกเข่ายาวเหยียดกว่าสิบลี้ แต่ละคนต่างพากันส่งเสียงร้องตะโกน "ใต้เท้าฟ้ากระจ่าง" ประหนึ่งฝูงเป็ดที่พบเจอนายของมัน
ข้าหลวงโจวเหิงเอ่ยถาม "พวกมันต้องการร้องเรียนอันใด? ข้าเป็นขุนนางมือสะอาดเที่ยงธรรม หากมิใช่เรื่องเกินเลยจนเกินไป ก็จักยินยอมให้พวกมัน"