เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 ฟ้าดินในอาราม
ข้างวัดปากน้ำมีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ยามนี้หมู่บ้านพังพินาศย่อยยับไปนานแล้ว การปรากฏขึ้นของผืนแผ่นดินใหม่แห่งปรโลกส่งผลกระทบต่อที่นี่อย่างใหญ่หลวง ฉีกกระชากหมู่บ้านแห่งนี้จนกระจัดกระจายระส่ำระสาย
บ้านเรือนหลายหลังทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านไปปรากฏอยู่บนหน้าผาสูงชันไกลตา อีกหลายหลังอยู่ใต้หน้าผา และยังมีบ้านอีกหลายหลังพาดค้างอยู่เหนือรอยแยกมหึมานั้น
สวีอิ่งแหงนหน้ามองไป เห็นเพียงหน้าผาเรียบกริบยิ่งนัก ส่วนฝั่งตรงข้ามของรอยแยกยังมีหน้าผาอีกแห่งหนึ่ง หน้าผาทั้งสองคล้ายดั่งเดิมทีเป็นผืนเดียวกัน ทว่าถูกผู้ใดบางคนฟันผ่าออกเป็นสองส่วน
เบื้องล่างรอยแยกคือหุบเหวลึกหมื่นจั้ง สายลมเย็นเยียบส่งเสียงหวีดหวิวคร่ำครวญอยู่ในรอยแยก!
ไอหยิน ณ ที่แห่งนี้หนักหน่วงยิ่ง มีเทือกเขาแห่งปรโลกโผล่พ้นขึ้นมามากมาย วังเวงยะเยือก แผ่ซ่านไอหนาวเหน็บ แม้กระทั่งภูเขาบางลูกยังทับถมขึ้นจากซากกระดูกขาวโพลน!
บนยอดเขายังมีกะโหลกศีรษะขนาดยักษ์ มองดูคล้ายศีรษะมนุษย์ ทว่ามหึมาอย่างยิ่ง บนกะโหลกนั้นยังปักไว้ด้วยด้ามกระบี่เล่มหนึ่ง
สวีอิ่งดึงสายตากลับมา ยามนี้เป็นเวลากลางวัน หากถึงยามราตรี เกรงว่าที่นี่คงกลายเป็นอาณาเขตของภูตผีปีศาจ มิรู้ว่าจะมีผีสางพรายน้ำออกอาละวาดมากเพียงใด!
ส่วนวัดปากน้ำนั้น ตั้งตระหง่านอยู่บนเส้นกึ่งกลางของรอยแยกมหึมาพอดี
เส้นกึ่งกลางของประตูวัดร้างแห่งนี้ ทับซ้อนกับเส้นกึ่งกลางของรอยแยกมหึมาอย่างพอดิบพอดี!