เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29: ตะวันขึ้นในวัด ขุนเขาเซียนผงาด
โจวยี่หังมาถึงเชิงเขาอู๋วั่ง กำลังคิดจะปีนขึ้นเขา ทันใดนั้นในใจพลันบังเกิดความระแวดระวัง แลเห็นเจ้าที่ตนหนึ่งมุดขึ้นมาจากผืนดิน บนหมวกที่สวมอยู่บนศีรษะยังทูนก้อนหินไว้ก้อนหนึ่ง
“เจ้าที่เสาะหามาจนถึงที่นี่ เกรงว่าเซวียเฉิงหวงและสือหลงจื่อก็คงอยู่ไม่ไกลแล้ว!”
เขาเพิ่งคิดจะลงมือสังหารเจ้าที่ตนนี้อย่างเด็ดขาด เพื่อมิให้มันหวนกลับไปส่งข่าว ทันใดนั้นเสียงของสือหลงจื่อและคนอื่นๆ ก็ดังแว่วมา “ท่านเฉิงหวง เจ้าที่ได้สอบถามเทพปีศาจและสัตว์อสูรแถบนี้แล้ว พบเห็นสวีอิ่งปรากฏตัวอยู่แถวนี้จริงๆ”
เสียงของเซวียเฉิงหวงดังขึ้น “ตาเฒ่าโจวเล่า?”
“ได้ยินเจ้าที่บอกว่า โจวยี่หังก็มาถึงบริเวณใกล้เคียงนี้เช่นกัน พวกเราสะกดรอยตามเขามาจนถึงที่นี่ วิชาเสกหญ้าไม้เป็นไพร่พลของตาเฒ่านี้ไม่ธรรมดาจริงๆ สามารถค้นหาที่กบดานของสวีอิ่งพบได้”
“สมควรต้องขอบคุณเขาให้ดีๆ รอจนพบตัวเขา ค่อยส่งเขาไปลงนรกเสีย”
“ขอรับ”
โจวยี่หังในใจหนาวเยียบ แอบเร้นกายซ่อนตัว คิดในใจ “ยามนี้ข้ายังมีบาดแผลติดตัว ไม่ควรปะทะแตกหักกับพวกมัน สู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดจะดีกว่า”
ผ่านไปครู่หนึ่ง แลเห็นเจ้าที่จำนวนมากมายมหาศาลมุดขึ้นมาจากใต้ดิน ออกตระเวนค้นหาไปทั่วทั้งขุนเขา