เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28: หยวนชี่แปลงร่าง
คุณชายเซียงทั้งกลิ้งทั้งคลาน หนีเตลิดไปได้หลายสิบลี้ ในที่สุดก็สะกดข่มอาการบาดเจ็บไว้ไม่ไหว หงายหลังล้มตึงลงสู่พื้น หอบหายใจแฮ่กๆ เสียงดังฟืดฟาด
ผ่านไปครู่หนึ่ง สตรีโฉมสะคราญสิบสามเหนียงก็เดินกะเผลกตามมา กระอักโลหิตออกมาไม่หยุด
สองยอดฝีมือสบสายตากัน ต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่ง
“นึกไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะมีตบะลึกล้ำสุดหยั่งวัด พวกเราพลาดท่าเสียแล้ว”
คุณชายเซียงหอบหายใจ ยันกายลุกขึ้นนั่ง เอ่ยว่า “ยังดีที่พวกเราวิ่งหนีได้เร็ว มิเช่นนั้นคงต้องตายตกไปอย่างไร้ข้อกังขา”
สิบสามเหนียงทรุดตัวลงนั่ง เอ่ยว่า “ตบะของเขาข้ามองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย กระทั่งเขายังเพียงนั่งอยู่ตรงนั้น ใช้นิ้วจิ้มในอากาศสองสามครั้ง ก็สามารถซัดพวกเราจนบาดเจ็บสาหัส หรือว่าจะเป็นผู้หลอมปราณยุคโบราณก่อนราชวงศ์ฉิน ที่แสร้งปลอมตัวเป็นเด็กหนุ่ม?”
นางรู้สึกละอายใจยิ่ง สวีอิ่งรับมือกับพวกเขาทั้งสองคน กระทั่งมือยังมิได้ยกขึ้นมาเต็มที่ พวกตนก็ถูกซัดจนแทบปางตาย ซ้ำยังมองไม่ออกด้วยซ้ำว่าสวีอิ่งลงมือด้วยวิธีใด!
คุณชายเซียงส่ายหน้า “พวกเราตามค้นหาผู้หลอมปราณยุคโบราณมาเนิ่นนานหลายปี จนกระทั่งมาพบที่ภูเขาหินเพียงคนเดียว แล้วผู้หลอมปราณยุคโบราณผู้นี้ผุดมาจากที่ใดกันอีกเล่า?”
สิบสามเหนียงเองก็ขบคิดอย่างไรก็ไม่กระจ่างแจ้ง