เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27: ชั่วข้ามคืนลมใหญ่พัดโหม มัจฉามังกรเริงระบำ
หลังจากนั้นไม่นาน ลมพายุก็เริ่มสงบลงเล็กน้อย ระฆังใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากกลางเวหา กระแทกดังเก๊งก๊างไปมา กลิ้งไปไกลหลายสิบจั้งจึงค่อยหยุดนิ่งลง
สวีอิ่งกลิ้งหลุดออกมาจากภายในตัวระฆัง ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นระริก แทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เขารีบเกาะประคองระฆังใหญ่ไว้ จึงค่อยทรงตัวอยู่ได้
หลังความโกลาหลผ่านพ้น ทุกสรรพสิ่งก็คืนสู่ความสงบเงียบ
สวีอิ่งเดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า ปีนขึ้นไปบนเนินเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่ง อดมิได้ที่จะต้องอ้าปากค้างตาค้าง แลเห็นรยางค์เนื้อของเทพโรคระบาดฟาดถล่มจุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่นี้ จนกลายเป็นหลุมยักษ์ลึกสุดหยั่งวัด มีรัศมีกว้างถึงหนึ่งร้อยจั้ง!
ภายในหลุมยักษ์ยังคงมีไอควันสีขาวลอยกรุ่นพวยพุ่งขึ้นมาเป็นสาย
สวีอิ่งปรับลมหายใจให้ราบรื่น ระฆังใหญ่บินโซซัดโซเซเข้ามา กล่าวว่า “อาอิ่ง เทพโรคระบาดคงหมายหัวเจ้าไว้แล้วล่ะ พระองค์โจมตีพลาดไปครานี้ ย่อมต้องนึกขึ้นมาได้เป็นระยะๆ แล้วฟาดเจ้าสักทีสองทีแน่นอน”
สวีอิ่งหนาวสะท้าน ฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมาคราหนึ่ง กล่าวว่า “เทพโรคระบาดถูกส่งกลับโลกแห่งเทียนเต๋าไปแล้ว จะลงมาได้ง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร?”
ระฆังใหญ่กล่าว “เว้นเสียแต่ว่าจะมีคนอัญเชิญเทพโรคระบาดลงมาอีกครา เมื่อพระองค์เสด็จลงมา ย่อมจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเจ้าในทันที แล้วใช้นิ้วทิ่มแทงเจ้าทันควัน”