เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26: สวีอิ่งส่งเทพโรคระบาด
ทันใดนั้น สวีอิ่งรู้สึกคันคะเยอตามร่างกายเล็กน้อย จึงรีบยกมือขึ้นเกา
รยางค์เนื้อสีแดงชาดบนท้องฟ้ายังคงแตกแขนงออกอย่างต่อเนื่อง แผ่กิ่งก้านสาขาทอดลงมาจากกลางเวหา เสาะค้นหาผู้ป่วยรายใหม่ๆ เสียบรยางค์เนื้อเข้าไปในร่างกายของพวกเขา สูบกลืนพลังชีวิตของพวกเขาอย่างหิวกระหาย
สวีอิ่งมีพลังโลหิตกำยำเปี่ยมล้น รยางค์เนื้อเหล่านั้นจึงไม่อาจเข้าใกล้ได้ชั่วคราว
เหตุผลที่เขารู้สึกคัน เป็นเพราะความรู้สึกร่วมที่สัมผัสได้
เขาแลเห็นไอปราณสีดำสายแล้วสายเล่าลอยฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของผู้ป่วยตามลมหายใจ ไอปราณสีดำเหล่านี้คอยกัดกร่อนพลังโลหิตของพวกเขาอย่างไร้รุ่มรอย
ครั้นไอปราณสีดำสายแล้วสายเล่าแทรกซึมเข้าสู่แดนซีอี๋ของเขา เพียงถูกแสงสว่างจากเปลวไฟดวงนั้นที่ดรุณีน้อยในโลงศพมอบให้ส่องต้อง ก็พลันสลายตัวไปเอง หาได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อเขาไม่
“รยางค์เนื้อสีโลหิตเหล่านี้ ตกลงแล้วคือสิ่งใดกันแน่?” สวีอิ่งพึมพำ
“เทพโรคระบาด!”
ระฆังใหญ่ได้ยินคำบรรยายของเขา ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “สิ่งที่เจ้าแลเห็น คือเทพสวรรค์ผู้ควบคุมมหาภัยพิบัติแห่งโรคระบาด!”