เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24: วิถีแห่งข้าไม่โดดเดี่ยว
สวีอิ่งส่ายหน้ากล่าว “ข้ามิได้อยากจะแตกต่างโดดเด่นถึงเพียงนั้น ข้ายังคงชอบที่จะกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับทุกคนมากกว่า”
ระฆังใหญ่หยั่งเชิงถาม “คำว่ากลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวของเจ้า หมายถึงตามตัวอักษรที่ลงไม้ลงมือซัดพวกมันจนแหลกเป็นผืนเดียวกัน หรือว่ากลมกลืนเป็นพวกเดียวกันจริงๆ?”
มันรู้สึกว่าการกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวของเด็กหนุ่มผู้นี้ ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับผู้อื่นเท่าใดนัก
สวีอิ่งกล่าว “ขุมทรัพย์ลับหนีหวันต้องเปิดออกให้ได้ ข้ารู้สึกว่า ในเมื่อผู้หลอมปราณและนัวซือเป็นระบบการฝึกบำเพ็ญสองสายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เช่นนั้นการฝึกฝนทั้งสองสาย มิใช่จะสามารถดำเนินควบคู่กันไปได้โดยไม่ขัดแย้งหรอกหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอเอาทั้งสองอย่าง”
ระฆังใหญ่ตะลึงงัน
ผู้หลอมปราณกับนัวซือ มิใช่ควรต้องตัดสินแพ้ชนะสูงต่ำดีด้อยหรอกหรือ? มีหลักเหตุผลใดที่จะเอาทั้งสองอย่างเล่า?
ยิ่งไปกว่านั้น การเอาทั้งสองอย่างจะไม่ขัดแย้งตีกันเองหรือ?
สวีอิ่งเดินเข้าไปในถ้ำฉินเหยียน สีหน้าฉงนใจ ครุ่นคิดว่า “ประหลาดนัก ปรโลกรุกราน ภูมิศาสตร์รอบด้านแปรเปลี่ยนไปอย่างมโหฬาร นายอำเภอโจวหาทางมาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน?”
หลังจากเขาจากไปได้ไม่นาน ทันใดนั้นในแนวป่าก็มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้น ตุ๊กตาตัวน้อยชุดเขียวสูงเพียงหนึ่งฉื่อเศษจำนวนมากมายมหาศาลพากันวิ่งพล่านไปทั่วทั้งภูเขา