เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22: คนจับงูเมื่อสามร้อยปีก่อน
สวีอิ่งดวงตาเป็นประกายวูบวาบ หากเสาะหาต้นตอพบได้สำเร็จ มิได้หมายความว่าตนเองจะมีพลังงานลึกลับให้ใช้สอยได้อย่างไม่รู้หมดสิ้นหรอกหรือ?
แม้ว่าเขาจะมิอาจเปิดขุมทรัพย์ลับหนีหวันออกได้ ทว่าก็ยังสามารถดูดซับพลังชีวิตของขุมทรัพย์ลับหนีหวันได้อย่างต่อเนื่อง หลอมสร้างทัศนะเร้นลับ กลายเป็นนัวซือ!
เขาเข้าสู่สมาธิอีกคราทันที เพ่งมองภายในตนเอง ก้าวเข้าสู่แดนซีอี๋ภายในร่างกาย
ครานี้ จิตสัมผัสของสวีอิ่งในแดนซีอี๋มิได้ติดตามพลังงานลึกลับอีกต่อไป ทว่ากลับย้อนรอยทวนทิศทางของพลังงานลึกลับ จิตสัมผัสทะยานพ้นออกสู่ภายนอกร่างกาย!
สติสัมปชัญญะของเขาว่ายทวนกระแสน้ำ มุ่งหน้าเข้าสู่สายน้ำไหล
พลังงานลึกลับต่างๆ ในสายน้ำก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากสายแล้วสายเล่า อันตรายยิ่งยวด หากประมาทเลินเล่อแม้เพียงนิด จิตสัมผัสถูกม้วนกลืนเข้าสู่กระแสน้ำวน ก็จะหลงทิศทางทันที
เพลานั้น เสียงระฆังพลันดังแว่วมา “เจ้าหนุ่ม ข้าจะใช้เสียงระฆังช่วยประคองจิตสัมผัสของเจ้าให้มั่นคง!”
ข้างหูของสวีอิ่งมีเสียงระฆังดัง ตัง ก้องกังวาน ยาวนานและแจ่มชัด ทำให้จิตสัมผัสของเขาบริสุทธิ์สงบและมั่นคงยิ่งยวด ไม่ถูกรบกวนจากภายนอก
สวีอิ่งฉวยโอกาสนี้ ลัดเลาะผ่านกระแสน้ำวนทีละสาย ล่องลอยไปตามต้นกำเนิดของพลังงานลึกลับสายนั้น ลึกเข้าไปในถ้ำไกลออกไปเรื่อยๆ