เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21: ต้นตอลึกลับ
“ท่านปู่ระฆังยอมถอยได้อย่างงดงามยิ่ง! อย่างไรเสียก็เป็นระฆังเฒ่าอายุหลายพันปี ใช้ชีวิตได้อย่างปรุโปร่งแจ้งจริง!”
สวีอิ่งแอบชื่นชมความใจกว้างปล่อยวางของระฆังใหญ่ พลางคิดในใจ “ผีสาวรู้จักกับเจ้าของถ้ำฉินเหยียน? เช่นนั้นการที่นางมายังถ้ำฉินเหยียนในครานี้ ย่อมมิใช่เพื่อมาสังหารพวกเรา แต่มาเพื่อรำลึกถึงสหายเก่า”
เขากะพริบตาปริบๆ “ผีสาวกล่าวว่าที่นี่คือแดนทะยานฟ้า หมายความว่าอย่างไรกัน? แล้วหุบเหวชางอู๋ เซียนอมตะไม่แก่ชรา คือสิ่งใดอีกเล่า?”
ภายในวัง สุ้มเสียงของดรุณีน้อยลอยแว่วออกมา ฟังดูเลื่อนลอยเคว้งคว้างยิ่ง ดั่งอยู่เหนือหมู่เมฆ “พวกเจ้าเป็นหรือตาย? หากยังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้าไปอยู่ที่ใดกัน? ข้าเสาะหาจนทั่วผืนแผ่นดินเสินโจว เหตุใดจึงมิพบร่องรอยของพวกเจ้าแม้แต่น้อย?”
นางก้าวเดินเข้าไปในโลงศพดำ ฝาโลงเลื่อนปิดสนิท ดึงลากโซ่ตรวนพุ่งทะยานพัดหวีดหวิวออกจากวังหยกขาว มุ่งหน้าออกไปสู่ภายนอกถ้ำฉินเหยียน หหลงเหลือเพียงสุ้มเสียงตัดพ้ออาลัยก้องกังวานอยู่ในถ้ำคฤหาสน์
“พวกเจ้าทะยานฟ้าไปแล้ว หรือว่าสิ้นชีพวายชนม์ไปแล้ว? เหตุใดเมื่อตื่นขึ้นมาในอีกสามพันปีให้หลัง ใต้หล้าจึงหลงเหลือข้าเพียงลำพังคนเดียว……”
สวีอิ่งลอบถอนหายใจโล่งอก หากดรุณีน้อยในโลงศพละเอียดรอบคอบกว่านี้สักนิด ย่อมจะมองเห็นระฆังใหญ่ที่จมอยู่ก้นน้ำ ไม่แน่ว่าพอโทสะกำเริบขึ้นมา อาจจะกวาดล้างทั้งพญาปีศาจสวีและพญาปีศาจวัวให้แหลกลาญไปด้วยกันแล้ว
ทันใดนั้น สวีอิ่งพลันนึกถึงระฆังใหญ่ขึ้นมาได้ จึงรีบงมหาระฆังใหญ่ใบนี้ทันที