เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20: เซียนอมตะไม่แก่ชรา
สวีอิ่งตื่นเต้นยินดีเป็นล้นพ้น ในใจใคร่ครวญคิดคำนวณ “ในฐานะผู้หลอมปราณ การควบคุมพลังอิทธิฤทธิ์ของตนย่อมเป็นเรื่องสมควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว พลังอิทธิฤทธิ์ของเทพเจ้าแปรสภาพเป็นกระบี่บิน ดังนั้นการที่พวกท่านควบคุมพลังอิทธิฤทธิ์ก็คือการควบคุมกระบี่บินนั่นเอง ข้าเองก็สามารถควบคุมปราณต้นกำเนิดของข้าได้ ปราณต้นกำเนิดของข้าปล่อยทะลักออกภายนอก สามารถแปรเป็นกายเทพพญาช้าง ย่อมสามารถแปรเป็นกระบี่บินได้เช่นกัน!”
เขาเปี่ยมล้นด้วยความกระตือรือร้น พยายามทำให้ปราณต้นกำเนิดของตนแปรเป็นรูปทรงของกระบี่บิน ทว่าทดลองอยู่หลายคราก็ยังมิอาจสำเร็จ
สวีอิ่งมิได้ท้อแท้ ยังคงทดลองฝึกฝนต่อไป ทว่ารูปทรงของกระบี่แตกต่างจากกายเทพพญาช้าง กายเทพพญาช้างเป็นวิถีโคจรของเคล็ดวิชา มีพันธนาการตามธรรมชาติคอยกำหนดไว้ แต่รูปทรงกระบี่กลับไร้ซึ่งพันธนาการ ต้องอาศัยสวีอิ่งไปควบคุมปราณต้นกำเนิดของตนเอง บังคับให้ปราณต้นกำเนิดก่อร่างเป็นรูปทรงกระบี่ ด้วยเหตุนี้จึงยากลำบากยิ่งยวด
“บางที ข้าอาจจะลองควบคุมกิ่งหลิวดูก่อน”
สวีอิ่งใจไหวระริก รีบทดลองถ่ายเทปราณต้นกำเนิดเข้าไปในกิ่งหลิวทันที ใช้จิตสัมผัสมาควบคุมบงการปราณต้นกำเนิดในกิ่งหลิว จากนั้นจึงค่อยๆ คลายฝ่ามือออก
กิ่งหลิวโอนเอนโคลงเคลง ลอยคว้างอยู่กลางอากาศได้จริงๆ
สวีอิ่งยินดียิ่งยวด เพียงจิตสะกิดคิด กิ่งหลิวก็บินส่ายไปมาคดเคี้ยวอยู่กลางอากาศ