เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17: ปรโลกรุกราน
สวีอิ่งแค่นเสียงฮึ ทำอะไรไม่ถูกกับปีศาจสองตนที่กำลังคลุ้มคลั่ง สองปีศาจถึงกับยุยงให้เขาร่วมกันก่อกบฏต่อมนุษย์ โค่นล้มการปกครองของมนุษย์ แล้วสถาปนาอาณาจักรปีศาจบนผืนพิภพ!
“ให้เจ้าเป็นพญาปีศาจ พวกเราสองพี่น้องล้วนยอมศิโรราบ!” พวกมันกู่ร้องตะโกนลั่น
ในถ้ำกลิ่นอายปีศาจอบอวล บรรยากาศอึดอัดโสมม สวีอิ่งจึงจำต้องลุกขึ้นเดินออกมานอกถ้ำ เห็นเพียงภายนอกมืดมิดสนิท สายฝนหนักหน่วงหยุดลงแล้ว ทว่ากลางเวหายังคงมีฝนละอองโปรยปราย มิทราบว่าจะแจ่มใสขึ้นเมื่อใด
สวีอิ่งยืนเหม่อลอย
นัวซือแห่งเผ่ามนุษย์ค้นหามังกรระบุตำแหน่ง เสาะหาขุมทรัพย์ลับทั้งหกในกายมนุษย์ เปิดขุมทรัพย์ลับ แล้วชักนำพลังแห่งขุมทรัพย์ลับมาฝึกฝนสร้างทัศนะเร้นลับ
ทว่าผู้หลอมปราณกลับชักนำปราณหลอมปราณ ทะลวงด่านเร้นลับแห่งกายมนุษย์
เห็นได้ชัดว่า นี่เป็นระบบการบำเพ็ญสองระบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่มีสิ่งใดเชื่อมโยงเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย!
“หากการชักนำปราณหลอมปราณเป็นคัมภีร์ของเผ่ามนุษย์ เช่นนั้นไฉนจึงไม่มีจุดใดเหมือนกับวิชานัวของนัวซือเลยแม้แต่น้อย?” ในใจเขาข้องใจสงสัยยิ่งนัก
ในถ้ำมีเสียงสองปีศาจกระซิบกระซาบดังแว่วมาอีก “เผ่าปีศาจของพวกเราก่อนหน้ามนุษย์ ย่อมต้องมีอารยธรรมชี้นำอันรุ่งโรจน์ สถาปนามหาจักรวรรดิอันเกรียงไกร กระทั่งแบ่งแยกแดนหยินและแดนหยางออกจากกัน! ภายหลัง พวกเราถูกพวกไอ้มนุษย์ใช้แผนอุบายชั่วช้าเอาชนะ อารยธรรมจึงสูญหายไป”