เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18: เหลียวหลังมองแท่นวั่งเซียง
สวีอิ่งและหยวนชี่ได้กลิ่นหอมของเนื้อโชยมาแต่ไกล ทำให้พวกเขาทั้งสองที่เดิมทีหิวโหยจนไส้กิ่วอยู่แล้วยิ่งยากจะทานทน
ผู้คนที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาดพิกลจำนวนมากกำลังดื่มสุรากินอาหารอยู่ในโรงเตี๊ยมสุรา สวีอิ่งใช้หางตาเหลือบมองไป ในใจพลันหนาวสะท้าน
ในหางตา สิ่งที่เขาแลเห็นกลับมิใช่มนุษย์ หากแต่เป็นโครงกระดูกขาวโพลนร่างแล้วร่างเล่านั่งดื่มกินกันอยู่ที่นั่น และกับข้าวอาหารบนโต๊ะกลับเป็นหัวใจมนุษย์ สมองมนุษย์ และเครื่องในมนุษย์
สวีอิ่งและหยวนชี่ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าท่ามกลางสายตาประหลาดของบรรดาแขกเหรื่อในโรงเตี๊ยมสุรา โครงกระดูกขาวร่างหนึ่งในโรงเตี๊ยมเอ่ยถามขึ้นว่า “พวกเขานั่นจะไปที่ใดกัน?”
ผีเฒ่าตนหนึ่งกล่าว “แท่นวั่งเซียง”
“เดินต่อไปข้างหน้าไม่ได้แล้วนะ หากเดินผ่านแท่นวั่งเซียง ได้มองเห็นบ้านเกิดแล้ว ก็จะไม่มีวันได้กลับคืนสู่โลกคนเป็นอีกตลอดกาล”
ผีเฒ่าตนนั้นพึมพำ “พวกเขาควรจะอยู่รั้งอยู่ที่นี่เหมือนพวกเรา ให้พวกเรากินเลือดเนื้อของพวกเขาเสีย กลายสภาพเป็นสัมภเวสีผีไร้ญาติเฉกเช่นพวกเรา มิใช่เข้าไปรนหาที่ตายข้างใน...”
หมอกเบื้องหน้าค่อยๆ หนาทึบขึ้น ท่ามกลางหมอกควันสีคราม กระเบื้องสีเขียวและกำแพงสีขาวสะท้อนเข้าสู่นัยน์ตาของสวีอิ่ง นี่คือถนนสายยาวสายหนึ่ง ถนนกว้างขวาง สองฟากฝั่งล้วนเป็นร้านรวงเก่าแก่
สวีอิ่งมองดูถนนสายนี้ รู้สึกเพียงว่าคุ้นตาอยู่บ้าง ทว่าเขามั่นใจว่าตนเองไม่เคยมาที่นี่มาก่อน