เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16: แดนลับในร่างกาย ด่านเร้นลับเหล็กดำ
สวีอิ่งใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย กล่าวว่า “อ่านจบก็คืนให้แล้วนี่นา นี่มันยังอ่านไม่จบมิใช่รึ? ดูเจ้าสิร้อนใจไปได้ ดั่งกับข้าจะอมคัมภีร์ของเจ้าไปอย่างนั้นแหละ”
เจ้าหมีดำตัวนี้เป็นปีศาจในเขาเสี่ยวซาน นับว่าเคยคุ้นหน้าค่าตากับเขามาแต่เก่าก่อน
ลูกคนยากคนจนย่อมต้องเป็นเสาหลักตั้งแต่เยาว์วัย สวีอิ่งเป็นคนจับงูแห่งหลิงหลิง ยามปกติวิ่งพล่านไปทั่วขุนเขาทุ่งกว้าง เที่ยวเสาะหางูประหลาดไปทั่วทุกหนแห่ง เดินตามทางเปลี่ยวป่าเขารกชัฏบ่อยครั้ง ย่อมหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอปีศาจมิได้
เขาแม้จะเป็นเด็กซื่อ ทว่าฝึกปรือคัมภีร์ชักนำไท่อีมาแต่วัยเยาว์ ลมปราณเลือดหนุนเนื่องทรงพลัง ปีศาจทั่วไปมิใช่คู่มือของเขาจริงๆ ด้วยเหตุนี้สวีอิ่งจึง “มิได้ประมือก็ไม่รู้จักกัน” กับบรรดาปีศาจในป่าเขาแห่งหลิงหลิงอยู่หลายตน
เนื่องจากเขาฝึกปรือคัมภีร์ชักนำไท่อีมานานหลายปี การบำเพ็ญมาถึงจุดสูงสุด ไร้หนทางจะก้าวต่อไป จึงขู่กรรโชกเอาคัมภีร์ของพวกปีศาจเหล่านี้มาค้นคว้าวิจัย เพื่อพยายามคลำหาเส้นทางสายถัดไป
ปีศาจหมีสยงเชียนหลี่ก็เป็นหนึ่งในบรรดาผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้น
“พวกเราจะไม่กินมันจริงๆ หรือ?” งูปีศาจหยวนชี่ปรายตามองหมีดำ เลียริมฝีปาก เอ่ยกระซิบเสียงแผ่ว “ข้าชักจะหิวแล้วสิ”
สยงเชียนหลี่ถลึงตาจ้องเขม็ง “แซ่สวี พวกเจ้าคิดจะกินข้าจริงๆ ด้วย!”