เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12: สลัดไอสังหารเป็นปราณต้นกำเนิด กายเทพพญาช้าง
เทพยดาร่างยักษ์หยางเซียนกงได้ยินดังนั้น ก็พิโรธโกรธเกรี้ยวเป็นล้นพ้น เยาะเย้ยว่า “เกิดมาเป็นไทงั้นรึ? ยามมีชีวิตเจ้าอยู่ใต้การปกครองของกษัตริย์ในโลกมนุษย์ ยามตายเจ้าอยู่ใต้การควบคุมของปรโลกยมโลก จะมีความเป็นไทมาจากที่ใด? วาจานี้ทรยศกบฏชั่วช้า โทษทัณฑ์สมควรตายหมื่นครั้ง! เดิมทีข้ายังคิดจะเหลือศพให้เจ้าครบสมบูรณ์ บัดนี้ดูท่าแล้ว คงไม่จำเป็น!”
มันก้าวเท้าพุ่งทะยานเข้ามา ร่างมหึมาทว่ากลับปราดเปรียวคล่องแคล่วหาใดเปรียบ กระบี่คมที่ควบแน่นจากไอบูชาในมือก็พลิ้วไหวว่องไวยิ่ง แฝงท่วงท่าของปรมาจารย์เพลงกระบี่อย่างเด่นชัด สังหารเข้าใส่สวีอิ่ง!
สวีอิ่งตะเบ็งเสียงคำราม มือขวายื่นออกไปต้านรับกระบี่คมที่แทงตรงเข้ามา
เทพคนเศียรคชสารเบื้องหลังเขายื่นฝ่ามือออกไปพร้อมกัน ไอสังหารอันหนาทึบเข้าปะทะกับกระบี่คมที่แทงเข้ามา ส่งเสียงเสียดหูดังฉี่ๆ ประหนึ่งเสียงโลหะเสียดสีกับก้อนกรวดทราย!
ระหว่างมือขวาของเขากับกระบี่คมบังเกิดประกายไฟสาดกระจาย กระบี่คมทิ่มแทงเข้าสู่ไอสังหารอันหนาทึบ ทว่าถูกไอสังหารต้านทานไว้ จึงยากจะทะลวงลึกเข้าไป เพียงทิ้งรอยแผลตื้นๆ ไว้บนฝ่ามือของเขา ทำให้สวีอิ่งลอบถอนใจโล่งอกได้เล็กน้อย
เทพยดาร่างยักษ์เองก็ถูกพลังที่ถ่ายทอดมาจากตัวกระบี่สะเทือนจนแขนสั่นสะท้านไปหลายครา ในใจลอบชื่นชม “เจ้ากบฏมีเรี่ยวแรงมหาศาลจริงๆ!”
ทว่าฝ่ามือของสวีอิ่งอาจต้านทานกระบี่คมได้ แต่ส่วนอื่นๆ ของร่างกายกลับต้านทานไม่อยู่