เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11: แดนซีอี๋
สวีอิ่งรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เดิมทีเขานึกว่าเสียงลึกลับนั้นกำลังเอ่ยถึงวิชานัวของนัวซือ จึงอดตื่นเต้นมิได้ ไม่นึกเลยว่าจะมิใช่โดยสิ้นเชิง
“ผู้หลอมปราณคือสิ่งใดอีกเล่า? ที่ข้าบำเพ็ญอยู่มิใช่วิชาปีศาจหรอกหรือ?”
เขารู้สึกกังขาอยู่บ้าง จึงกล่าวว่า “ผู้อาวุโสสามารถช่วยข้าเปิดขุมทรัพย์ลับหนีหวัน แล้วสอนวิชานัวให้ข้าได้หรือไม่?”
สุรเสียงนั้นฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดยิ่ง เอ่ยว่า “ที่เจ้าฝึกอยู่นี่มันเป็นคัมภีร์ฝึกตนของผู้หลอมปราณชัดๆ หามีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับวิชาปีศาจไม่! ส่วนวิชานัว นั่นมันเป็นตัวบัดซบอันใดกัน? อย่าได้พล่ามไร้สาระ ข้าจะสอนเจ้าว่าต้องเพ่งมองภายในอย่างไร เจ้าจงหรี่ตาประหนึ่งหลับมิใช่หลับ เบื้องหน้าเหลือเพียงเส้นแสงสายหนึ่ง เพ่งมองปีกจมูกตนเอง ในใจดำรงหนึ่งเสี้ยวจิต หนึ่งเสี้ยวจิตนี้คือจิตสำนึกของเจ้า สดับฟังบัญชาข้า ตาเป็นสุริยันจันทรา ผมเป็นดวงดารา คิ้วเป็นสัปทนเกียรติยศ ศีรษะเป็นคุนหลุน จัดเรียงปราสาทราชวัง สถิตจิตวิญญาณ! ข้าต้องการให้เจ้าสถิตจิตวิญญาณไว้ระหว่างดวงตาทั้งสอง แปรเปลี่ยนจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเสี้ยวจิต แล้วหลอมหนึ่งเสี้ยวจิตนี้ให้กลายเป็นจิตสัมผัส!”
สองตาของสวีอิ่งคล้ายลืมมิใช่ลืม คล้ายหลับมิใช่หลับ เบื้องหน้าหลงเหลือเพียงเส้นประกายแสงสายหนึ่งสะท้อนเข้าสู่นัยน์ตา สายตาเพ่งมองปีกจมูก ทว่าสิ่งที่เห็นในดวงตากลับมิใช่ปีกจมูก หากแต่เป็นเส้นประกายแสงสายนั้น
จิตสำนึกของเขารวมศูนย์อยู่ที่เส้นประกายแสงสายนั้น ในใจดำรงหนึ่งเสี้ยวจิต ไร้ความคิดอื่นใดรบกวน