เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13: แต่งตั้งเทพที่หวงเถียนผู่
ยามที่เทพยดาร่างยักษ์ตายตก ไอบูชาที่มันควบแน่นไว้ก็มลายหายไปเอง ลูกศรหลายดอกที่ปักอยู่บนร่างของงูปีศาจหยวนชี่พลันแปรเปลี่ยนเป็นไอบูชาสลายหายไป ไร้ร่องรอย
สวีอิ่งตรวจดูอาการบาดเจ็บของงูปีศาจหยวนชี่ คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย
บาดแผลของหยวนชี่สาหัสยิ่งนัก เมื่อคืนมันก็ได้รับบาดเจ็บภายในอยู่ก่อน ซ้ำยังโดนบาดแผลจากลูกศรและรอยกระบี่จากการต่อสู้กับเทพยดาร่างยักษ์เมื่อครู่ หากมิได้รับการเยียวยารักษา เกรงว่าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
“ข้าเห็นทีคงไม่รอดแล้วกระมัง”
หยวนชี่กลับมองโลกในแง่ดีอย่างยิ่ง กล่าวว่า “หลังจากข้าตาย เจ้าเอาข้าไปตากแห้งรมขี้ผึ้ง ยังพอจะได้รับการยกเว้นภาษีส่วยไปได้หนึ่งปี อุ๊ย ข้าลืมไป เจ้าไปส่งภาษีที่ที่ว่าการอำเภอก็เท่ากับกระโจนเข้าตาข่ายชัดๆ! ฮ่าๆๆๆ แค่กๆๆ!”
มันไอโขลกๆ อย่างรุนแรงขึ้นมา
สวีอิ่งยิ้มกล่าว “เจ้าไม่ตายหรอก เจ้าลืมไปแล้วรึ? ข้าเป็นคนจับงู ข้าจับงูได้ ย่อมรักษางูได้เช่นกัน ข้างหน้าก็คือตำบลหวงเถียนผู่ ข้าจะไปจัดยาที่นั่น พอพอกยาของข้าแล้ว รับรองว่าเจ้าจะกลับมาโลดแล่นมีชีวิตชีวาแน่นอน”