เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10: แกล้งเจ็บรีดไถ
“ข้าเป็นมนุษย์อย่างแน่นอน มิใช่ปีศาจเด็ดขาด! บ้านข้าอยู่ที่หมู่บ้านสวีเจียผิง ข้ามีพ่อมีแม่ พ่อแม่ข้าต่างก็เป็นคน พ่อข้าชื่อสวีอัน แม่ข้าชื่อเถียนรุ่ยจวิน เป็นคนหมู่บ้านเถียนเจียผิง”
สวีอิ่งพึมพำเสียงแผ่ว “ข้ายังจำทางไปหมู่บ้านสวีเจียผิงและหมู่บ้านเถียนเจียผิงได้ ข้าต้องเป็นมนุษย์แน่ๆ...”
งูปีศาจหยวนชี่ฟังเสียงบ่นพึมพำไม่หยุดของเขา ในใจก็รู้สึกกังขาอยู่บ้าง “หากเขาเป็นมนุษย์จริงๆ เช่นนั้นไฉนจึงฝึกสำเร็จคัมภีร์และกระบวนหมัดของเผ่าปีศาจข้าได้เล่า? เห็นได้ชัดว่าเขามีส่วนประกอบความเป็นคนไม่มากเท่าใด แต่มีความเป็นปีศาจมากกว่า”
สวีอิ่งวางเรื่องในใจลง ก้าวเดินพลางโคจรคัมภีร์ชักนำไท่อี พลางดูดซับแก่นแท้แห่งสุริยัน
ยามที่เขาฝึกปรือหมัดวัวปีศาจพลังช้างจนถึงขั้นที่หก พายุละอองแสงที่แสงตะวันก่อตัวขึ้นในทุกลมหายใจก็ยิ่งทวีความเด่นชัด ละอองแสงพากันไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายตามลมหายใจของเขา!
สวีอิ่งโคจรการขัดเกลาร่างด้วยเสียงอัสนีและการขัดเกลาร่างด้วยตะวันยิ่งใหญ่ หลอมสลายลมปราณเลือดหยางแท้ที่ตกค้างในกาย ซ่อมแซมอาการบาดเจ็บของร่างกาย
ทว่าเขามิได้เปิดขุมทรัพย์ลับหนีหวัน จึงไม่อาจรักษาอาการบาดเจ็บได้อย่างรวดเร็วดั่งนัวซือเช่นติงเฉวียนและเหวยฉู่
อีกทั้งการต่อสู้กับหวงซือผิงในครานี้ เกือบจะถูกแหวะอกควักไส้ หน้าอกหลงเหลือบาดแผลลึกจนมองเห็นกระดูก ต่อให้บาดแผลสมานหายดี ก็คงหลงเหลือรอยแผลเป็นที่เห็นแล้วสะท้านใจ!