เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9: สันดานปีศาจฝึกเชื่องยาก ความเป็นคนยังไม่ดับสูญ
สายตาของหวงซือผิงเทพเจ้าเขาหินเย็นชา ขาอีกข้างของมันไร้เนื้อหนัง หลงเหลือเพียงกระดูก หากรับแรงกระแทกมากเกินไปย่อมจะหักสะบั้น ดังนั้นศึกนี้มันจึงต้องเผด็จศึกให้เร็วที่สุด!
ในมือของมัน ประกายดาบสว่างวาบ ลมปราณเลือดไหลเวียนทะลวงดาบฟันม้าร้อยหลอม ประกายดาบดุจแพรขาวเข้าปะทะกับเสาสำริดที่สวีอิ่งกวัดแกว่งเข้ามา!
เสาสำริดที่สวีอิ่งฟาดฟันมามีอานุภาพสะกดขวัญ ก่อเกิดลมพายุโหมกระหน่ำ ส่วนปราณดาบของหวงซือผิงนั้นร้อนแรงไร้เปรียบ ฟันลงบนเสาสำริด ปราณดาบอันคมกริบเฉือนเสาสำริดขาดออก!
ลมปราณเลือดหยางแท้ของมันร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิง ประกายดาบพาดผ่านที่ใด ถึงกับเผารอยตัดของเสาสำริดจนแดงก่ำ!
ทว่าพละกำลังในเสาสำริดก็บดขยี้แล่นย้อนมาตามตัวดาบ นั่นคือพลังแห่งเทพคชสาร แม้สวีอิ่งจะไม่ใช่ราชาปีศาจ แต่ในแง่พละกำลังกลับเหนือล้ำกว่ามันมากนัก!
สองมือที่กำดาบของหวงซือผิงสั่นสะท้าน อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้กระดูกขาซ้ายต้องรับแรงมากเกินไป
สวีอิ่งกระทุ้งเสาสำริดครึ่งท่อนพุ่งตรงเข้ามา หวงซือผิงถอยหลังอีกก้าว เงื้อดาบฟันลงใส่เสาสำริด ลมปราณเลือดหยางแท้ยิ่งทวีความแผดเผา ใต้คมดาบ เสาสำริดถึงกับเริ่มหลอมละลาย กลายเป็นน้ำทองแดงหยดลงมาไม่ขาดสาย!
ดาบนี้ของมัน ถึงกับผ่าเสาสำริดแยกออกเป็นสองซีกจากตรงกลาง!
ทว่าในขณะที่มันฟันผ่าเสาสำริด สวีอิ่งกลับหมุนควงเสาสำริด บิดดาบฟันม้าร้อยหลอมและแขนทั้งสองข้างของหวงซือผิงจนบิดเบี้ยวผิดรูป!