เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6: ฝึกวิชาโง่ไปสามรุ่น
ยามค่ำคืน สวีอิ่งและปีศาจงูหยวนชี่หลบซ่อนตัวอยู่ในวัดร้างทรุดโทรมบนภูเขาหิน สวีอิ่งก่อกองไฟขึ้นมา ปีศาจงูหยวนชี่เลื้อยเข้ามาใกล้เปลวไฟเพื่อผิงกายให้อบอุ่น
ปีศาจงูกลัวความหนาวเย็น หากหนาวเย็นการไหลเวียนของปราณโลหิตจะไม่คล่องตัว และจะแข็งทื่อจำศีลในฤดูหนาว ดังนั้นในยามค่ำคืนมันจึงชอบอยู่ใกล้กองไฟ
สวีอิ่งมอบเป็ดครึ่งตัวที่นำติดตัวมาให้แก่มัน ส่วนตนเองแทะเสบียงแห้งประทังความหิวไปพลางๆ
แท้จริงแล้วถ้ำฉินเหยียนแห่งเขาอู๋วั่งหาได้ไกลนัก ด้วยกำลังฝีเท้าของพวกเขา อย่างมากที่สุดเพียงวันเดียวย่อมสามารถเดินไปถึง ทว่าระหว่างทางมีเทพมารออกอาละวาดเพ่นพ่าน ทั้งยังมีนัวซือไล่ล่าตามหลัง จึงทำให้การเดินทางล่าช้าไป
สวีอิ่งอาศัยจังหวะที่ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท เดินสำรวจไปรอบๆ แลเห็นวัดร้างมีขนาดไม่ใหญ่นัก ด้านหน้ามีพระอุโบสถหลังหนึ่ง มิทราบว่ากราบไหว้บูชาเทพเจ้าองค์ใด ไม่เพียงแต่ไม่มีเทวรูป กระทั่งแท่นบูชาก็ยังไม่มี
ลานด้านหลังมีศาลาหลังหนึ่ง ในศาลาแขวนระฆังสำริดใหญ่สูงกว่าตัวคนไว้ใบหนึ่ง ขึ้นสนิมเขรอะไปทั่ว
ใต้ระฆังสำริดใหญ่คือบ่อน้ำลึกรูปหกเหลี่ยมบ่อหนึ่ง ชะโงกหน้ามองลงไป มืดมิดสนิท ลึกจนมองไม่เห็นก้นบ่อ บนผนังบ่อน้ำยังมีโซ่เหล็กสีดำหนาเท่าท่อนขาแขวนอยู่เส้นแล้วเส้นเล่า ปลายโซ่อีกด้านหนึ่งหยั่งลึกเข้าไปในบ่อ
สวีอิ่งลองกระตุกโซ่เหล็กสีดำดู หนักอึ้งอย่างยิ่งยวด ในบ่อน้ำมีเสียงกระทบดังกราวสะท้อนกลับมา
‘เทพเจ้าที่กราบไหว้อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่คงหนีเตลิดไปแล้ว’ สวีอิ่งคิดในใจ