เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7: เหตุการณ์แม่น้ำไน่เหอเปลี่ยนสายน้ำ
เสียงคำรามดังกึกก้องประหนึ่งฟ้าถล่มแผ่นดินทลายดังแว่วมาถึงใต้เขา สายน้ำแห่งแม่น้ำไน่เหอกลืนกินตีนเขาไปแล้ว กระแสน้ำอันเชี่ยวกรากยิ่งมายิ่งสูงชัน เอ่อท่วมลุกลามขึ้นมาบนภูเขา กัดเซาะกลืนกินทุกสรรพสิ่งตลอดเส้นทาง!
สวีอิ่งและปีศาจงูหยวนชี่วิ่งเตลิดกลับเข้ามาในวัดร้างตามกันมาติดๆ ทันใดนั้นพลันรู้สึกว่าสภาพอากาศแปรเปลี่ยนเป็นเหน็บหนาวเย็นยะเยือกอย่างยิ่งยวด ปีศาจงูสะลึมสะลือ มึนงงจนเกือบจะตกสู่การจำศีลในฤดูหนาวเพราะความหนาวจัด
“หยวนชี่ รีบโคจรขับเคลื่อนปราณโลหิตเร็วเข้า อย่าหนาวตายไปเสียล่ะ!” สวีอิ่งร้องเตือนเสียงดังลั่น
พวกเขาต่างเร่งเร้าปราณโลหิต ทำร่างกายให้อบอุ่น ทว่าไอเย็นยะเยือกนั้นกลับคล้ายจะแทรกซึมลึกเข้าสู่ไขกระดูก ต่อให้เป็นปราณโลหิตก็ยังยากจะขับไล่
สวีอิ่งตัวสั่นสะท้านพลางโคจรเคล็ดการชุบหลอมกายาด้วยตะวันยิ่งใหญ่ ร่างกายจึงค่อยรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
เขาประกบสองมือเข้าหากันอย่างหนักหน่วงตรงหน้าอก แล้วไถลสลับฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ประกายไฟสายหนึ่งพลันปะทุออกมาจากฝ่ามือ จุดกองไฟที่ดับไปให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่
หนึ่งคนหนึ่งงูเดินมาข้างกองไฟ แลเห็นสีของเปลวไฟแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวซีดชวนสยดสยอง ท่ามกลางเปลวไฟสีเขียวมีใบหน้าของคนชราผุดขึ้นมาเป็นระยะๆ ดวงตาเหลือกค้าง ทำท่าทางกรีดร้องอย่างทรมาน ทว่ากลับไร้ซึ่งสุ้มเสียง ช่างน่าสะพรึงกลัวขนพองสยองเกล้าเหลือคณา!