เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2: พิโรธละเมิดกฎสวรรค์
สวีอิ่งปล่อยเลยตามเลยมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว โขกศีรษะให้เทพชุดเขียวทีหนึ่งก็นับว่ากราบไหว้แล้ว ส่วนเรื่องธูปเทียนผลไม้นั้น อย่าได้หวังเสียให้ยาก
แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่มีอันจะกิน นับประสาอะไรกับการนำมาเซ่นไหว้เทพเจ้า?
ส่วนชาวบ้านอีกสองคนที่ถูกเทพชุดเขียวเอ่ยนามนั้น สีหน้ากลับซีดเผือดน่าเวทนา
ชาวบ้านเจียงลู่เป็นชายวัยสี่สิบกว่าปี ทว่าแก่ชราประหนึ่งคนอายุแปดสิบกว่า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ร่างกายค่อมงอ สั่นเทิ้มพลางกล่าวว่า “นายท่านเทพเจ้า ตาแก่ผู้น้อยไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน เมื่อคืนยังแทะได้เพียงเปลือกไม้ นายท่านทางการก็ยังมาขูดรีดภาษีเบ็ดเตล็ดอีก จะมีสิ่งใดมากราบไหว้แสดงความเคารพได้เล่า...”
เทพชุดเขียวเหลือบมองเขาคราหนึ่ง แค่นยิ้มเย็นชาว่า “เจ้ากราบไหว้นายท่านทางการ แต่ไม่กราบไหว้ข้า? คิดว่าข้ายังสู้พวกทางการไม่ได้หรือไร!”
เจียงลู่ไม่กล้าเอ่ยปาก
ลูกตากลมโตของเทพชุดเขียวกลอกไปมาคราหนึ่ง กล่าวว่า “เจ้ายังมีลูกสาวอยู่อีกมิใช่หรือ? มอบลูกสาวของเจ้าให้ข้า ข้าจะเป็นลูกเขยเจ้า รับรองให้เจ้ามีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต!”
เจียงลู่สองขาอ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้นพลางกล่าวว่า “เรียนนายท่านเทพเจ้า เมื่อคืนนายท่านทางการมาขูดรีดภาษีเบ็ดเตล็ด ตาแก่ผู้น้อยไม่มีภาษีจะจ่าย นายท่านทางการจึงพาลูกสาวของข้าไป บอกว่าสามารถยกเว้นภาษีเบ็ดเตล็ดให้แก่ตาแก่ผู้น้อยได้...”
เทพชุดเขียวแค่นเสียงฮึ กำปั้นขนาดเท่าไหเหล้าฟาดซัดลงมา ตวาดด้วยโทสะว่า “เจ้ามีลูกสาวสองคนมิใช่หรือ! ยังคิดจะซ่อนไว้อีกคนหรือไร!”