เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1: 《ถ้อยแถลงของคนจับงู》ฉบับเรียบเรียงใหม่
【ณ ท้องทุ่งแห่งหย่งโจว ถือกำเนิดงูประหลาด กายสีดำขลับประดับลวดลายขาว สัมผัสถูกพฤกษาล้วนเหี่ยวแห้งตาย หากขบกัดผู้ใด ย่อมไร้ทางรักษาเยียวยา】
เขียนมาถึงตรงนี้ หลิวจงหยวนวางพู่กันในมือลง ทอดถอนใจคราหนึ่ง ลุกขึ้นเดินมายังริมหน้าต่าง เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ความเป็นอยู่ของราษฎรยากแค้นแสนสาหัส การปกครองอันโหดร้ายทารุณ ยังร้ายกาจยิ่งกว่างูประหลาด! นับแต่ปีเทียนเป่าที่สิบสี่จวบจนบัดนี้ กิจการบ้านเมืองฟอนเฟะ แม้แต่งูประหลาดยังออกอาละวาดตามหมู่บ้าน!”
ปีเทียนเป่าที่สิบสี่ ในที่สุดจักรพรรดิจื้อเต้าต้าเซิ่งต้าหมิงเซี่ยวก็ทรงเลอะเลือน ไร้ปรีชาญาณ ตงผิงจวิ้นหวังก่อกบฏ ยุคทองอันรุ่งโรจน์ตระการตาพลันพังทลายลงในพริบตา แม้ภายหลังจะปราบกบฏลงได้ ทว่าไฟสงครามยืดเยื้อเนิ่นนานหลายปี เหล่าขุนศึกตั้งตนเป็นใหญ่ แผ่นดินมิอาจหวนคืนสู่ความรุ่งเรืองดังวันวานได้อีก
นับแต่นั้นเป็นต้นมา ทั่วแผ่นดินเสินโจวจึงบังเกิดไอปีศาจคละคลุ้ง ภูตผีสิ่งชั่วร้ายชุกชุม ในราชสำนักก็มีแต่ทรชนครองเมือง ขันทีใช้อำนาจบาตรใหญ่ ผู้มีปณิธานแรงกล้าเช่นหลิวจงหยวน มักถูกเนรเทศมายังแดนทุรกันดารห่างไกล ไม่อาจสำแดงความมุ่งมั่นและความทะเยอทะยานในอกได้
หลิวจงหยวนเพิ่งครุ่นคิดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นนอกหน้าต่างพลันมีลมดำหวีดหวิว งูพิษตัวหนึ่งที่มีลวดลายวงแหวนสลับขาวดำ พุ่งทะยานจากคูน้ำขึ้นสู่ถนน ยามเคลื่อนผ่านที่ใด พืชพันธุ์พฤกษาล้วนเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว!