เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3: ผู้สังหารเทพ สวีอิ่ง
สวีอิ่งยืนเหม่อลอยอยู่บนถนนของหมู่บ้านเจียงเจียเถียน รอบกายคือเหล่าชาวบ้านที่แตกตื่นตระหนกวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปทั่วทิศ
ตรงหัวมุมถนนที่ไม่ไกลออกไป ยังมีปีศาจงูลายสลับขาวดำตัวหนึ่ง ใช้ปลายหางชี้มาที่เขา พลางมองดูชาวบ้านที่วิ่งหนีเตลิด พลางส่งเสียงกรีดร้องแหลมบาดหู แลบลิ้นยาวเหยียดออกมา
เหล่าชาวบ้านต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว บ้างล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อรีบไปแจ้งทางการ บ้างพาภรรยาและลูกหลานหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้าน ลั่นดาลประตูแน่นหนาตัวสั่นเทิ้ม
ผู้ที่ใจกล้าหน่อย ก็หลบอยู่หลังหน้าต่างหรือหลังบานประตู ลอบแอบมองออกมาข้างนอก
สวีอิ่งยืนอยู่บนถนนเพียงลำพัง ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็คือร่างไร้วิญญาณของเทพชุดเขียว
ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มจึงค่อยได้สติกลับคืนมา กวาดสายตามองไปรอบด้าน
ชาวบ้านที่เคยคุ้นเคยกันดี กระทั่งเคยหยอกล้อกับเขา เรียกขานเขาอย่างสนิทสนมว่าเสี่ยวอิ่ง อาอิ่ง ทั้งยังหยอกล้อเรียกเขาว่าเจ้าสวีจอมนิ่ม ทว่าบัดนี้กลับหวาดกลัวเขาประหนึ่งหวาดกลัวเทพเจ้า
“ข้าออกหน้าแทนพวกท่านนะ พวกท่านไม่ควรกลัวข้า...”
สวีอิ่งรำพึงในใจอย่างเงียบงัน