0157

⬢⬢⬢

ตอนที่ 156 เอ่ยเถิด

“อ๊า—”

ภายในเสียงกรีดร้องแหลมสูงนั้นแฝงไปด้วยความเจ็บปวด อาหมานบิดกายเกลือกกลิ้งอยู่บนพงหญ้า หูและหางเสือดาวได้เลือนหายกลับไปหมดสิ้น เพียงชั่วพริบตา นางก็เจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลชุ่ม ซึมเปื้อนใบหน้าอันงดงามนั้น เส้นผมสีแดงเพลิงสยายพันกันยุ่งเหยิงติดอยู่บนใบหน้า จี้หยกสั่นไหวไม่หยุด แสงสีครามหม่นแสงลง ยิ่งดูน่าเวทนา...

โยวเหยาและโยวเหมี่ยวรีบหนีไปด้านข้าง ต่างถอนใจด้วยความโล่งอก แต่ก็มีความประหลาดใจเล็กน้อย ไม่นึกว่านายเหนือหัวจะมีกระบวนท่านี้

เซี่ยหลิงอวิ่นเห็นดังนั้นจึงหยุดร่ายมนตร์ กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “พอได้แล้ว อย่าได้อาละวาดอีก”

“อ๊า...ไปตายซะ!” ไม่นึกว่าอาหมานจะเพียงหยุดพักหายใจครู่เดียว ก็พลันถีบเท้ากระโจนขึ้น พุ่งเข้าใส่สองสาวโยวเหมี่ยวอีกครั้ง ความเจ็บปวดมิได้ทำให้นางหวาดกลัว กลับยิ่งจุดไฟแค้นในใจนางให้ลุกโชน กลางอากาศ เงาร่างพยัคฆ์ดุร้ายขนาดมหึมาพุ่งออกมาจากเบื้องหลังนาง เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้า “โฮก—”