0155

⬢⬢⬢

ตอนที่ 154 ค่ายอสนีทมิฬ

แม้เซี่ยหลิงอวิ่นจะร้อนใจดั่งไฟเผา แต่เต่าเฒ่ากลับเชื่องช้าอย่างยิ่ง มันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวเพียงว่า “เต่าเฒ่าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก เรื่องที่รู้น่ะบอกพวกเจ้าไปหมดแล้ว”

“เขาเคยสนทนากับเจ้าหรือไม่” เซี่ยหลิงอวิ่นขมวดคิ้วมุ่นดุจกระบี่

“มีซิ เต่าเฒ่าถามเขาว่าเป็นคนจากที่ใด เขาบอกว่าเป็นคนจินหลิง นามว่าเสวียนเหย่ ใช่หรือไม่” เต่าเฒ่าคล้ายนึกอะไรออกเพิ่มขึ้น เซี่ยหลิงอวิ่นรีบพยักหน้า มันจึงกล่าวต่อว่า “ปกติเขาไม่ค่อยพูดคุยนัก มีช่วงเทศกาลคราหนึ่งเขาเมาสุราจึงพูดออกมามากมาย เขาบอกว่านึกว่าหลิ่งหนานภูตผีชุกชุม โอกาสก็คงมีมาก ผลคือร่อนเร่มาครึ่งค่อนปีกลับไร้ผลลัพธ์ รู้สึกละอายใจต่อทุกคนในสำนักยิ่งนัก”

“เต่าเฒ่าจึงถามถึงสำนัก เขาบอกว่าสำนักนั้นดีที่สุดในใต้หล้า อาจารย์มีจิตเมตตา ศิษย์พี่น้องรักใคร่กลมเกลียวดั่งพี่น้องร่วมสายเลือด ทุกอย่างดีหมด เพียงแต่ไร้วรยุทธ์จึงมักถูกผู้อื่นรังแก เขาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ดังนั้นไม่ว่าจะลำบากเหนื่อยยากเพียงใดก็ไม่เกี่ยง ต่อให้ต้องฆ่าคนชิงทรัพย์ก็ยอม แต่ต้องเปลี่ยนแปลงมันให้ได้”