0154

⬢⬢⬢

ตอนที่ 153 เต่าเฒ่าบนชั้นสูงสุด

“นั่น! นั่นมิใช่ซานเซียวหรอกรึ?”

หากกล่าวว่าเกาเหลียงยังพอมีความเจริญรุ่งเรืองอยู่บ้าง เช่นนั้นที่โจวสายฟ้าแห่งนี้กลับไม่มีเลยแม้แต่น้อย โดยรอบเต็มไปด้วยป่าหมอกและขุนเขาเก่าแก่ เมืองเป็นพื้นที่ทิ้งร้างและทรุดโทรม ใช่ว่าจะไม่มีพืชพรรณ ทว่าในทางกลับกันกลับเต็มไปด้วยหญ้าป่าสูงครึ่งคน แม้แต่บนถนนภายในเมืองก็เป็นเช่นนั้น ดูเปลี่ยวเหงายิ่งนัก

ท่ามกลางเรือนที่พังทลาย คละเคล้าไปด้วยกระท่อมฟางและคอกวัว อาหมานเกือบเหยียบกองมูลวัวหลายครั้ง ผู้คนสัญจรเบาบาง นานทีถึงจะเห็นสักคน ก็ล้วนไม่ค่อยพูดจา ต่างคนต่างดูหม่นหมอง ทั้งยังมีคนแก่ไร้ญาติในชุดขาดวิรุ่งเรืองขอทานอยู่ข้างทาง นับจนถึงตอนนี้ที่เจอมาหลายครั้ง เซี่ยหลิงอวิ่นล้วนบริจาคให้สิบตำลึง ซึ่งเพียงพอต่อการวางรากฐานชีวิตของพวกเขาแล้ว