เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 152 ทะลวงเส้นลมปราณเริ่นตู
เมื่อได้หวงเหลียนมาแล้ว เขาต้มยาที่ขมและเย็นจัดจนได้หนึ่งชาม เมื่อดื่มเข้าไปและโคจรพลังนำทางฤทธิ์ยา ปราณหยางที่ประดังอยู่ในร่างของเซี่ยหลิงอวิ่นก็สงบลงทันตา แน่นอนว่ามันไม่ได้สลายไป แต่ปัญหาสูญเสียการได้ยินและการมองเห็นก็ดีขึ้น ทั้งยังสามารถเข้าสู่สมาธิได้แล้ว
“ยันต์ถอยหยิน”ต่างหากที่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ เมื่อไม่ชักช้า เขากลับไปนั่งยังมุมอันเงียบสงบในสวนท้อเพื่อฝึกฝนเคล็ดบำเพ็ญกายต่อ โดยเริ่มจากทำให้ความสำเร็จในเส้นลมปราณตูมั่นคงก่อน แล้วจึงเริ่มทะลวงเส้นลมปราณเริ่น
เคล็ดวิธีทำให้มั่นคงไม่มีอะไรมาก เพียงแค่นำพาปราณแท้ก้อนนั้นโคจรวงจรขนส่งปราณไปมาในเส้นลมปราณตู หลังผ่านไปครึ่งวัน เส้นลมปราณตูค่อยๆ เกิดความรู้สึกหลอมละลายจนเส้นลมปราณไม่ใช่เส้นลมปราณอีกต่อไป หากแต่รวมเป็นหนึ่งเดียวกับกายและใจ สรรพคุณนี้คือสิ่งที่จวงจื่อเคยกล่าวไว้ว่า “ลืมเท้า เพราะรองเท้าที่สวมนั้นพอดี”
เวลาเดินไม่นึกถึงฝ่าเท้า เพราะรองเท้าที่สวมนั้นสวมใส่สบาย เวลาโคจรปราณไม่นึกถึงเส้นลมปราณ ก็เพราะเส้นลมปราณนั้นโคจรได้อย่างโล่งสบาย