0115

⬢⬢⬢

ตอนที่ 114 ธรรมหนึ่งชายสองหญิงแห่งมรรคาไท่ผิง

“ของข้า!” อาหมานพุ่งกายออกไปทันที นางคว้าถุงผ้าใบจิ๋วมาไว้ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีราวกับได้รับสมบัติล้ำค่า

“สุดท้ายก็เป็นของข้าอยู่ดี ลองเปิดดูสิว่าข้างในคืออะไร” เซี่ยหลิงอวิ่นกล่าวอย่างอยากรู้อยากเห็น ชุนเอ๋อร์ส่งเสียงขานรับอืมเบาๆ

เด็กหนุ่มผ้าเหลืองผู้นั้นก็กำลังมองมาเช่นกัน อาหมานไม่เกรงกลัวว่าเขาจะแย่งชิง นางกระชากปากถุงออกอย่างไม่เกรงใจ แล้วเทเม็ดโอสถสีดำกองใหญ่ลงบนฝ่ามือ กะจากสายตาแล้วในถุงน่าจะมีไม่ต่ำกว่าสามสิบเม็ด

เซี่ยหลิงอวิ่นหยิบมาเม็ดหนึ่งแล้วดมดูกลิ่นหอมฟุ้งเข้าจมูก ปราณนั้นสดชื่นแต่ทว่าแปลกตายิ่ง เขาไม่สามารถระบุได้ว่ามันเป็นโอสถชนิดใด หญิงสาวทั้งสองลองดมบ้างต่างก็ทำหน้าสงสัย สุดท้ายทั้งสามจึงเรียกเด็กหนุ่มผ้าเหลืองมาช่วยดู แต่เขาก็ยังส่ายหน้าไม่รู้เช่นกัน

คราวนี้ความยากลำบากจึงบังเกิด แม้ดูจากพลังฝีมือที่น่าตื่นตะลึงของนักพรตไม่ล้ม ถุงโอสถนี้ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาสามัญแน่ แต่หากไม่รู้สรรพคุณ ไม่รู้วิธีกลืนกินและระดับไฟในการหลอม ย่อมไม่อาจกินมั่วซั่ว เรื่องนี้อาจเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ได้ ตามทฤษฎีแล้วถ้าเรื่องใหญ่ถึงขั้น “ฉางเอ๋อบินไปดวงจันทร์” ก็ย่อมเป็นไปได้