0116

⬢⬢⬢

ตอนที่ 115 ความสำเร็จของเทพภูผา

“นักพรตปู้เต่ารึ?”

ถ้ำจูหมิงแห่งภูเขาหลัวฝูถือเป็นหนึ่งในถ้ำสวรรค์ลำดับที่เจ็ดของสำนักเต๋า อารามชงซวีถูกสร้างขึ้นที่นี่ อาคารสถานที่นับร้อยแห่งถูกซ่อนเร้นอย่างเป็นกลุ่มก้อนอยู่ท่ามกลางป่าทึบ เตาหลอมโอสถและสระล้างโอสถของท่านเซียนเก๋อในอดีตล้วนอยู่ที่นี่ครบถ้วน

แม้จะแตกต่างจากตำหนักเสาเหล็กแห่งภูเขาเซียวเหยา ทว่าที่นี่กลับไม่ได้หรูหรา ทั้งไม่มีสีสันฉูดฉาดเหมือนสำนักยันต์อาคม มีเพียงกำแพงเทากระเบื้องเทา โคมไฟสีแดง และต้นสนต้นไซเปรสเขียวขจี ท่ามกลางความโอฬารนั้น เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่เก่าแก่และสงบเงียบ

เซี่ยหลิงอวิ่นและพวกพ้องหาตัวนักพรตต้อนรับที่อยู่หน้าประตูตำหนักท่านหนึ่ง เพื่อสอบถามเกี่ยวกับนักพรตปู้เต่า

ทว่าพอนักพรตต้อนรับวัยกลางคนได้ยินชื่อนี้ กลับทำสีหน้าตกตะลึงและแปลกประหลาด ก่อนจะกล่าวว่า “เขาย่อมเป็นคนของอารามชงซวีเรา แต่ว่า...เจินเหรินปู้เต้าได้ล่วงลับสู่เซียนไปนานแล้ว”

ล่วงลับสู่เซียน? ตายแล้ว? ทั้งสี่คนยิ่งตกตะลึงหนักเข้าไปอีก แม้รอบข้างจะมีผู้แสวงบุญและนักท่องเที่ยวเดินขวักไขว่และเสียงดังเซ็งแซ่ แต่พวกเขากลับรู้สึกขนลุกซู่ แล้วสิ่งที่พวกเขาพบเมื่อครู่คืออะไรกัน ผีหรือ?

“สหายนักพรตน้อยทั้งหลาย เหตุใดจึงถามเช่นนั้นเล่า?”

“เมื่อครู่พวกเราที่ป่าเชิงเขา...ดูเหมือนจะพบเขา”