0070

⬢⬢⬢

ตอนที่ 70 คันศรยิงกวาง

“ไสหัวไป!”

เซี่ยหลิงอวิ่นเปิดปากกล่าวเพียงคำเดียวเท่านั้น

เบื้องหน้าประตูสำนักที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนตกอยู่ในความเงียบงันในทันที ทุกคนคาดไม่ถึงว่าเขาจะเด็ดขาดและแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ ไม่เปิดช่องว่างให้เจรจาเลยแม้แต่น้อย ทว่าเหล่าชาวบ้านกลับพากันตบมือโห่ร้องให้แก่คำคำหนึ่งของท่านนักพรตน้อยเซี่ย ต้องเป็นเช่นนี้สิ อย่าได้หลงเชื่อคนผู้นั้นที่ร้องห่มร้องไห้หลอกลวงเป็นอันขาด!

“อ๊ะ...” หลี่ซิวปินเงยหน้าขึ้นฉับพลัน สองมือที่ประสานกันสั่นสะท้านไม่หยุด ดวงตาที่โกรธเกลียวนั้นแทบพ่นไฟออกมาได้ เจ้าเด็กนี่ เจ้าเด็กนี่เขายังต้องการสิ่งใดอีก...

ก็แค่หลานชายของคนรับใช้แก่ๆ ที่ไม่เอาไหนคนหนึ่งไม่ใช่หรือ อาศัยบารมีของตระกูลเซี่ยเล็กน้อยก็นำขนไก่มาต่างใบสั่งอาญาสิทธิ์แล้วจริงๆ ไม่เคยคิดเลยหรือว่าตัวเองจะรับไว้ไหวหรือไม่!?

“อาเค่อ คนเราใครบ้างไม่เคยทำผิด ให้โอกาสเขาเถิด” ท่านอาจงกล่าวโน้มน้าว เบื้องหน้าผู้คนเขาทำได้เพียงเรียกขานเช่นนี้ ในใจกลับแอบร้องตะโกน คุณชายสี่เอ๋ย ครั้งนี้พอระบายโทสะได้ก็ควรพอเถิด เพราะชาติกำเนิดของคุณชาย ตอนนี้จริงๆ แล้วไม่ควรจะก่อเรื่อง พฤติกรรมเหล่านี้ได้นำมาซึ่งความเสี่ยงอันใหญ่หลวงแล้ว...