0057

⬢⬢⬢

ตอนที่ 57 พรสวรรค์สูงส่งแปดโต่ว

“เขาผู้นี้!”

ทุกคนต่างตื่นตะลึง เซี่ยหลิงอวิ่นที่ดูท่าจะร่วงหล่นลงมากลับนิ่งสงบดั่งขุนเขาอีกครั้ง เขาเอ่ยปากร่ายกวีบทที่สองออกมา ซึ่งยังคงเป็นผลงานชิ้นเอกของเฉาจื้อที่ฝังลึกอยู่ในใจผู้คนมากที่สุด นั่นก็คือ “บทกวีเทพธิดาแห่งแม่น้ำลั่ว”!

เสียงพิณ เสียงขลุ่ย และเสียงกลองอันฮึกเหิมดังแว่วมาเป็นระลอกที่สอดรับกับภาพมายาของงานเลี้ยงอันหรูหรา ทว่าหลี่ซิวปินและเจียงอี้จวิ้นเห็นท่าไม่ดี ทั้งสองจึงทุ่มเทพลังดวงจิตทั้งหมดที่มีหมายจะสยบการโต้กลับของเซี่ยหลิงอวิ่นและกดดันให้เขาร่วงหล่นกลับไปสู่ห้องไม้ไผ่ในคราเดียว——

ทว่าลำแสงเทพอันเฉียบคมและลำแสงแห่งหยินอันนุ่มนวลที่พุ่งออกไปกลับไม่ได้ส่งผลอย่างที่พวกเขาคาดหวังไว้ ทั้งสองคนเริ่มรู้สึกตื่นตระหนก ดวงตาเบิกโพลงอ้าปากค้าง เจ้าเด็กแซ่เซี่ยผู้นี้รับมือได้ยากกว่าที่คิดนัก……

ผู้ชมโดยรอบยิ่งแตกตื่น เมื่อเผชิญกับภาพลวงตาจากการประสานพลังของผู้ฝึกตนขอบเขตที่สอง เซี่ยหลิงอวิ่นกลับไม่มีทีท่าหวั่นไหว ไม่มีความอิจฉา ไม่มีความประหลาดใจ ไม่มีความโกรธเคือง... จิตใจไม่มีความสั่นคลอนแม้แต่น้อย รัศมีพลังที่รุกรานเหล่านั้นก็เหมือนการโจมตีของกัวและม่อเมื่อครู่ คือล้อมรอบตัวเขาไว้ แต่ไม่อาจแทรกซึมเข้าไปได้ เขาเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน เอาวิสัยทัศน์นี้มาจากที่ใดกัน?