0035

⬢⬢⬢

ตอนที่ 35 คุณชายเซี่ยช่างเป็นอัจฉริยะโดยแท้

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า—”

เซี่ยหลิงอวิ่นเพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่สวนท้อได้ไม่กี่ก้าว อาหมานก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เส้นผมสีแดงปลิวไสว หูเสือสองข้างโผล่พ้นจากกลางกระหม่อม เงาพยัคฆ์ด้านหลังปรากฏขึ้นกะทันหัน นางขยับเท้าเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไม่กี่ครั้งก็ปิดทางถอยของเขาจนหมดสิ้น

เสียงหัวเราะหยุดลง ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันโดยไม่มีใครขยับเขยื้อน นางดูเหมือนจะรอให้เขาเอ่ยปาก แต่เซี่ยหลิงอวิ่นมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงแต่มองนางด้วยท่าทีสุขุมนุ่มนวลตลอดเวลา

“หึ” ในที่สุดอาหมานก็ทนไม่ไหว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยือกเย็นพลางกล่าวว่า “เซี่ยหลิงอวิ่น เจ้าคนผู้นี้ช่างไม่เลวเลยจริงๆ มีสิ่งที่พวกเจ้าเผ่ามนุษย์เรียกว่า ‘วิญญูชน’ อยู่ไม่น้อย ข้าอาหมานก็นับถือเจ้าอยู่บ้าง แต่เจ้ามันโง่เกินไป ข้ามิได้บอกไปแล้วหรือว่าที่นี่คือโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เพื่อให้ได้คฤหาสน์เซียนหลังนี้และได้รับอิสรภาพคืนมา ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสังหารเจ้า”

ยังต้องเข่นฆ่ากันอีกหรือ? เซี่ยหลิงอวิ่นพลันรู้สึกไม่สู้ดีนัก ผิดหวังและคับแค้นใจเป็นที่สุด “วิญญูชนย่อมไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงที่สุ่มเสี่ยง ข้าจะเป็นวิญญูชนได้อย่างไร” เขายังมีความสงสัยบางประการจึงถามขึ้นว่า “เหตุใดจึงไม่รอให้ข้าเดินเข้าไปใกล้กว่านี้เสียก่อนแล้วค่อยเปิดเผยเจตนา?”