0034

⬢⬢⬢

ตอนที่ 34 ความเกี่ยวพันทางจิตวิญญาณกับขุนเขา

“เฮ้ย เจ้าได้รับอะไรมาบ้างหรือ?” เมื่อเห็นเซี่ยหลิงอวิ่นเดินออกมาจากหอเก็บคัมภีร์ อาหมานในสวนท้อจึงรีบเอ่ยถามขึ้นทันที

“อืม ใช่แล้ว ได้รับของดีชิ้นใหญ่เลย! ศิษย์น้องหญิง ข้ามีธุระต้องไปก่อน” เซี่ยหลิงอวิ่นชูแผ่นไม้ไผ่จารึกในมือขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะมุ่งหน้าออกจากคฤหาสน์เซียน

อาหมานอิจฉาจนใบหน้าแดงก่ำ แผ่นไม้ไผ่จารึกม้วนนั้นดูเก่าแก่ปานนั้น ต้องเป็นของดีอย่างแน่นอน ต้องเป็น... นางตะโกนไล่หลังไปว่า “เฮ้ย นั่นเป็นวรยุทธ์อันใดกันแน่?”

“รอข้าฝึกสำเร็จเสียก่อนแล้วค่อยบอกเจ้า!” เซี่ยหลิงอวิ่นยังไม่อยากพูดอะไรมากในตอนนี้ เพราะเรื่องราวยังไม่ลงตัวนัก

อาหมานแค่นเสียงในลำคอ นางเปลี่ยนกลยุทธ์แล้ว ตัดสินใจแสดงเป็นคนดีจนถึงที่สุด จึงเตือนว่า “โอสถทองคำเก้าหมุนเม็ดนั้นเจ้าอย่ากินพร่ำเพรื่อนะ กินมากไปเดี๋ยวจะเกิดเรื่อง!” อีกทั้งในเมื่อเขาเป็นพวกประหลาดที่สามารถกินโอสถพลังค่ายกลได้ การปล่อยให้เขากินเข้าไปเยอะๆ ต่างหากถึงจะเป็นเรื่องร้าย

“ได้ ข้ารู้แล้ว”

เซี่ยหลิงอวิ่นยังไม่ได้เริ่มฝึกฝนพระสูตรเทพภูผาในทันที แต่กลับไปที่ตำหนักเฉาเทียนก่อน ประการแรกคือไปแจ้งข่าวให้สบายใจ เกรงว่าอาจารย์และคนอื่นๆ จะเป็นห่วง ประการที่สองคือดูว่าจะรวบรวมดวงวิญญาณภูผาแห่งภูเขาเยี่ยเฉิงมาเป็นวิญญาณภูผาระดับที่หนึ่งได้หรือไม่