0010

⬢⬢⬢

ตอนที่ 10 บัณฑิต พระภิกษุ และนักพรต

“อาจารย์ ข้าอยากเริ่มการบำเพ็ญเพียรอย่างเป็นทางการแล้วขอรับ”

ยามสายัณห์ค่อยจางหายไป หนานหยางจื่อมองดูศิษย์รักผู้นี้ด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจแต่ก็ยังมีความสะเทือนใจแฝงอยู่ อุปนิสัยและพรสวรรค์ทางร่างกายของอาเค่อถือเป็นหนึ่งไม่มีสอง หากให้เขาจมอยู่กับการบำเพ็ญจิตกายตั้งแต่เนิ่นๆ จะเป็นการฆ่ามรรคามรรคของเขาเสียเปล่า

ยามแสงสนธยาค่อยๆ จางหาย หนานหยางจื่อมองศิษย์ที่รักที่สุดผู้นี้ นอกเหนือจากความยินดีแล้วยังมีความรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง นิสัยและพรสวรรค์ทางร่างกายของอาเค่อนั้นเป็นเลิศ การให้เขาดำดิ่งอยู่กับวิชาบำเพ็ญจิตกายตั้งแต่เนิ่นๆ รังแต่จะทำลายมรรคของเขา เฒ่าชราจึงไม่เคยสอนวิชาบำเพ็ญเซียนให้เขา แต่ถ่ายทอดเพียงวิชาความรู้ ดาราศาสตร์ภูมิศาสตร์ล้วนถ่ายทอดให้ไม่ขาดตกบกพร่อง อีกทั้งยังปล่อยให้เขาเสพวิชาความรู้ตามความสนใจของตน โดยไม่ยึดติดกับทิฐิแบ่งแยกสำนัก ขอเพียงมีความสนใจ จะเรียนวิชาแพทย์หรือทำไร่ไถนาก็ย่อมได้...

เผลอเพียงชั่วพริบตา เขาก็อายุครบสิบห้าปีแล้ว

“ดีแล้ว เจ้าเติบใหญ่แล้ว และตอนนี้ก็อยู่ในช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ได้เวลาเสียที” หนานหยางจื่อลูบเคราพยักหน้า

เซี่ยหลิงอวิ่นคลื่นใจโถมซัด ดวงตาเป็นประกายวับด้วยความตื่นเต้น ทำวิชาความรู้มากว่าสิบปี แถมยังฝันเห็นเรื่องราวข้าวเหลือง ในที่สุดก็กำลังจะได้เริ่มต้นแล้ว!

“เซี่ยกงอี้ ศิษย์หลิงอวิ่น นับแต่วันนี้ไป ข้าจะสอนเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนของสำนักเราให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะหมั่นเพียรบำเพ็ญและหมั่นบรรลุมรรค”