0009

⬢⬢⬢

ตอนที่ 9 อาจารย์

“อาจารย์!”

เสียงเรียกดังแว่วเข้ามาในอารามเต๋าซีซาน เซี่ยหลิงอวิ่นและเหิงเป่าหัวเราะพร้อมก้าวเท้าอย่างรวดเร็วเข้าไปในโถงหลัก พวกเขาเพิ่งทราบข่าวที่หน้าประตูสำนักว่าอาจารย์กลับมาแล้ว!

ปรากฏร่างของชายชราวัยหกสิบกว่าปีนั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ไม้ในโถง เขาอยู่ในชุดจีวรนักพรตสีฟ้าอ่อนที่เก่าจนสีซีดจาง ศีรษะโพกด้วยผ้าชุนหยางเรียบง่าย หนวดเครายาวสลวยสีขาวโพลนดูมีสง่าราศี นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาเมตตาและใบหูยานจรดไหล่ดูใจดียิ่งนัก นั่นคืออาจารย์หนานหยางจื่อผู้กำลังจิบชาอย่างใจเย็น ทว่าอาจารย์อาเชียนกงและอาจารย์อาป๋อโย่วที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ซ้ายขวากลับมีสีหน้ากังวลจนไม่มีแก่ใจจะจิบชา ดูเหมือนว่ากำลังมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้น

เมื่อเห็นศิษย์รักทั้งสอง รอยยิ้มของชายชราก็ยิ่งดูอบอุ่นเป็นกันเอง เขาวางถ้วยชาลงแล้วหัวเราะกล่าวว่า “อาเค่อ อาเป่า กลับมาได้จังหวะพอดี อาจารย์เพิ่งแต่งกลอนขำ ๆ ไว้ครึ่งบท พวกเจ้าลองฟังดูสิ: เซี่ยจวินยามค่ำเก็บเห็ดหลินจือยา สร้างความอาจหาญให้ประตูเฉาเทียนแห่งเขาเยี่ยซาน”

“ฮ่าฮ่า!” ทั้งสองคนอดขำไม่ได้ อาจารย์ท่านนี้ชอบล้อเล่นอยู่เสมอ

เซี่ยหลิงอวิ่นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาที่คุ้นเคยจึงเอ่ยถาม “ศิษย์พี่ใหญ่ล่ะขอรับ?”

“ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้ายังไม่กลับเขา เขายังอยู่ที่หมู่บ้านบุปผารวงข้าวนอกเมือง” หนานหยางจื่อตอบด้วยความปลื้มปีติ ศิษย์พี่น้องทุกคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กสนิทสนมประหนึ่งพี่น้องแท้ ๆ ใครที่กลับมาแล้วไม่เห็นหน้าพี่น้องก็จะถามประโยคนี้กันทุกคน