0011

⬢⬢⬢

ตอนที่ 11 ขอบเขตแห่งตบะจิตกาย

“ผู้บำเพ็ญเซียนในใต้หล้านั้นมีเคล็ดวิชามากมายนับไม่ถ้วน ทั้งพวกที่ชอบไฟเตา ทั้งพวกที่ชอบฝ่ายพ้อง ทั้งผู้ที่เพ่งจดจ่อที่ทวารบน ทั้งผู้ที่เฝ้าที่สะดือ ทั้งผู้ที่โคจรดวงตาทั้งคู่ ทั้งผู้ที่เฝ้าที่จุดหว่างคิ้ว... นอกเหนือจากมรรคานอกคอกเก้าสิบหกแขนงและแขนงนอกรีตสามพันหกร้อยสายเหล่านี้แล้ว ยังมีสำนักใหญ่สามสำนัก คือ สำนักเสวยโอสถ สำนักยันต์อาคม และสำนักกระถางโอสถ

สำนักเสวยโอสถรวมไปถึงสำนักแรกเริ่มอย่างมรรคเซียนพ้อง ปราชญ์เร้นลับเชื่อว่าเซียนสถิตอยู่บนเกาะเซียนกลางทะเล ขอเพียงได้พบเซียนและขอยาอายุวัฒนะมาเสวยก็สามารถบรรลุเป็นเซียนได้ แม้จนถึงทุกวันนี้ก็ยังมีปราชญ์เร้นลับที่ออกทะเลไปแสวงหาเซียนอยู่ทั้งวันทั้งคืน

ทว่ายังมีปราชญ์เร้นลับอีกพวก หลังจากแสวงหาเซียนมาหลายปีแต่ไร้ผล พวกเขาจึงคิดว่าพึ่งพาตนเองย่อมดีกว่าพึ่งพาผู้อื่น จึงหันมาปรุงยาเซียนด้วยตนเอง นี่คือที่มาของมรรคเทพเซียนในเวลาต่อมา พวกเขาจดจ่อกับการวิจัยและหลอมโอสถทองคำภายนอก รวมถึงแสวงหาศาสตร์แปรโลหะเพื่อให้เปลี่ยนเศษทองแดงเศษเหล็กให้กลายเป็นทองเป็นเงิน

สำนักเสวยโอสถให้ความสำคัญกับชะตาชีวิตมากกว่าจิตภาวะ โดยเชื่อว่าขอเพียงมียาเซียน ไม่ว่าคนหรือสัตว์ชนิดใดเมื่อเสวยเข้าไปล้วนสามารถสร้างตบะต้านทานได้รุดหน้า หรือแม้แต่บรรลุเป็นเซียนได้ทันที