0007

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 บาตรแตก

“พรวด—” เซี่ยหลิงอวิ่นพ่นน้ำลายออกมาเมื่อเห็นบาตรเซรามิกในหีบ มันเป็นของจริงเสียด้วย!

ตามคำเล่าลือเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน วัดชีเสียเคยทำสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งหายไป ซึ่งก็คือบาตรใบนี้ ว่ากันว่ามันเป็นหนึ่งในศาสตราวุธธรรมประจำกายของพระมหาเถระเซิงหล่าง ปฐมบรรพชิตแห่งวัดชีเสียเมื่อนับพันปีก่อน หลังจากพระมหาเถระเซิงหล่างดับขันธ์ปรินิพพาน ศาสตราวุธธรรมชิ้นนี้ก็ถูกนำไปไว้ในเจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน จนกระทั่งถูกขโมยไปอย่างกะทันหัน

ในคราวนั้นเหล่าพระภิกษุแห่งวัดชีเสียโกรธแค้นเป็นอย่างมาก ออกตามหาหลายครั้งแต่กลับไม่พบเบาะแส จึงพาลด่าทอผู้บำเพ็ญเพียรทั่วทั้งเมืองจินหลิงไปทั่ว จนเกือบจะก่อให้เกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่ขึ้น

บาตรใบนี้หรือ? ใครจะไปคาดคิดว่า สมบัติล้ำค่าแห่งสำนักต้นกำเนิดนิกายสามศาสตร์ชิ้นนี้ แท้จริงแล้วถูกพวกหนูที่ไร้ตบะ ไร้พลังเวทมนตร์ขโมยไป...