0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 สุกรอายุยืน

“ฮ่าฮ่า อารามเรามีทางรอดแล้ว มีทางรอดแล้ว!” เด็กน้อยในชุดคลุมสีฟ้าตะโกนร้องด้วยความดีใจขณะวิ่งตรงเข้ามา จุกมวยผมบนศีรษะส่ายไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหว

เมื่อเห็นของในตะกร้าจากระยะใกล้ เขาก็ชะงักฝีเท้าลงในทันทีพลางหน้าบึ้ง “อะไรกันเนี่ย! มีแต่ของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พี่ศิษย์พี่สาม แล้วทองคำล่ะ?”

“ฉายาทางเต๋าของเจ้าชื่อว่า ‘หวงจินจื่อ’ (บุตรทองคำ) ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็แค่เข้าไปนั่งอยู่ในตะกร้านั่นเสีย” เซี่ยหลิงอวิ่นกล่าวอย่างขัดใจพลางตบลงบนศีรษะกลมมนของเด็กน้อยไปหนึ่งที ดังเพียะ!

เขาเห็นศิษย์น้องกุมหัวทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด จึงหัวเราะหึหึ “การตวาดสั่งสอนของข้าครั้งนี้ เจ้าเกิดความกระจ่างแจ้งอันใดบ้างหรือไม่ ‘หวงจินจื่อ’?”

เด็กน้อยพองแก้มพร้อมถลึงตาใส่เขาแล้วกล่าวว่า “ไม่เห็นจะเก็ตเลย ข้าเตรียมจะตั้งฉายาตัวเองว่า ‘ปิงถังหูลู่จื่อ’ (บุตรผลไม้เคลือบน้ำตาล) ต่างหาก”

ผู้คนในลานต่างพากันหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ตำหนักเฉาเทียนมีบรรยากาศเช่นนี้มาโดยตลอด ต่อให้ภัยพิบัติครั้งใหญ่มาถึงหน้าประตู เหล่าศิษย์ในอารามก็ยังคงหยอกล้อกันได้

เด็กน้อยจอมซนผู้นี้มีนามว่า ‘เหิงเป่า’ เป็นศิษย์สายตรงลำดับที่สี่ และเป็นศิษย์สายในที่อายุน้อยที่สุดของเจ้าสำนักหนานหยางจื่อ ปัจจุบันมีอายุเพียงแปดปี

ศิษย์ในอารามเต๋าทั่วใต้หล้าล้วนแบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือศิษย์ทั่วไป ในยามปกติจะทำหน้าที่สวดมนต์ศึกษาเต๋า และรับผิดชอบงานจิปาถะจำพวกพิธีเจไจ้และการประกอบพิธีกรรมต่างๆ