0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 ตำนานฉีเสีย

“พู่กันเก่าคร่ำหนึ่งด้าม ยี่สิบเหวิน; แผ่นไม้ท้อหกสิบสี่ขีดเก่าผุหนึ่งชุด หนึ่งร้อยเหวิน; ภาพวาดโบราณไร้นามคุณภาพต่ำหนึ่งภาพ ห้าร้อยเหวิน...”

เสียงเป็ดร้องอันเฉื่อยชาของผู้ประเมินเฉินดังสะท้อนไปทั่วโรงจำนำจี๋เสียง บริเวณโถงด้านหน้าเคาน์เตอร์ที่ไม่กว้างนักเต็มไปด้วยตะกร้าใส่ข้าวของจิปาถะของตำหนักเฉาเทียน เซี่ยหลิงอวิ่น อาจารย์อาป๋อโย่ว และคนอื่นๆ ต่างพากันหน้าบึ้งตึง ต่างพยายามกลั้นความไม่พอใจไว้ เหรียญพันเหวินแลกได้เงินเพียงหนึ่งตำลึง แต่ตำหนักเต๋าต้องการถึงสองพันตำลึง นั่นคือเงินสองล้านเหวิน! ยามนี้พวกเขาไม่อาจทนต่อการฉวยโอกาสกดราคาของโรงจำนำได้จริงๆ

เด็กรับใช้ของโรงจำนำหยิบหนังสือเก่าเล่มหนึ่งจากในตะกร้าไม้ไผ่ส่งขึ้นไปบนเคาน์เตอร์ ผู้ประเมินเฉินที่วางท่าเหนือคนอื่นรับมาถือไว้ หรี่ตาพลิกดูอย่างไม่ใส่ใจนัก หนวดรูปเลขแปดกระดกขึ้นเล็กน้อย เขาจึงแผดเสียงตะโกนว่า “หนังสือขาดๆ เล่มหนึ่ง สิบเหวิน”

เสียงดังเปรี๊ยะป๊ะจากการดีดลูกคิดดังขึ้น เด็กรับใช้ที่ทำหน้าที่จดบัญชีกำลังจะเพิ่มรายการลงในสมุดจำนำ ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนของเด็กหนุ่มดังมาจากใต้เคาน์เตอร์ว่า “ช้าก่อน!!”

คิ้วกระบี่ทั้งสองข้างยกขึ้นด้วยความโกรธ เซี่ยหลิงอวิ่นใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ เดินเข้าไปเพื่อจะทวงถามให้ชัดเจน “สิบเหวินหรือ? ผู้ประเมินเฉิน ข้าอดทนกับท่านมานานแล้ว ‘บันทึกฉีเสีย’ เล่มนี้จะค่าแค่สิบเหวินได้อย่างไร? ท่านไปซื้อผักกาดขาวสักหนึ่งชั่งจากพ่อค้าในตลาด ยังต้องใช้เงินตั้งห้าเหวินเลยนะ”